.:: πρόεδροι της Ε.Ε.Λ ::.

  • 1934-1937 Γρηγόριος Ξενόπουλος

    Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος (9 Δεκεμβρίου 1867 - 14 Ιανουαρίου 1951) ήταν Ζακυνθινός μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων.
    Read More
  • 1937-1939 Μιλτιάδης Μαλακάσης

    Ο Μιλτιάδης Μαλακάσης (1869-1943) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του νεοελληνικού λυρισμού. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση και την πεζογραφία.
    Read More
  • 1939-1943 Μιχαήλ Αργυρόπουλος

    Ο Μιχαήλ Αργυρόπουλος (1862-1943)γεννήθηκε στη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μετά τον ξεριζωμό του 1922. Ήταν δικηγόρος, ασχολήθηκε όμως και
    Read More
  • 1943-1945 Άγγελος Σικελιανός

    Ο Άγγελος Σικελιανός (15 Μαρτίου 1884 – 19 Ιουνίου 1951) ήταν ένας από τους μείζονες Έλληνες ποιητές. Το έργο του
    Read More
  • 1945-1948 Νίκος Καζαντζάκης

    Ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883 - 26 Οκτωβρίου 1957) ήταν μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους
    Read More
  • 1949-1957 Νίκος Βέης

    Ο Νίκος Βέης (1883 - 12 Οκτωβρίου 1958) ήταν βυζαντινολόγος και νεοελληνιστής, καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός. Ονομαζόταν Bees από τους ξένους
    Read More
  • 1957-1959 Άγις Θέρος

    Άγις Θέρος 1875-1961 (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Σπύρου Θεοδωρόπουλου) γεννήθηκε στη Σπάρτη. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και
    Read More
  • 1959-1967 Λέων Κουκούλας

    Ο Λέων Κουκούλας  (1894-1967) γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου. Πραγματοποίησε θεατρικές και φιλοσοφικές σπουδές, αλλά και σπουδές καλών τεχνών στα
    Read More
  • 1969-1974 Η Eταιρiα Eλλήνων Λογοτεχνων έκλεισε την εποχή της Δικτατορίας

    Η λογοκρισία ήταν νόμος την περίοδο της δικτατορίας. Τα πάντα περνούσαν από έλεγχο. Απαγορευόταν οτιδήποτε δεν άρεζε στους χουντικούς (δηλαδή
    Read More
  • 1974-1977 Δημήτριος Φωτιάδης

    Ο Δημήτρης Φωτιάδης (Σμύρνη 1898 - Αθήνα 1988) ήταν ένας από τους Έλληνες λογοτέχνες που ασχολήθηκαν κυρίως με την ελληνική επανάσταση
    Read More
  • 1977-1982 Ζήσης Σκάρος

    Ο Ζήσης Σκάρος, 1917-1997 (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Απόστολου Ζήση) γεννήθηκε στα Κανάλια της Καρδίτσας από φτωχική οικογένεια και είχε πέντε
    Read More
  • 1981-1984 Νάσιουτζικ Θανάσης

    O ΑΘανάσιος Νάσιουτζικ (1922-2005) γεννήθηκε στις Σέρρες και όταν δοκιμιογράφος. Σπούδασε χημεία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στα φοιτητικά του χρόνια πήρε
    Read More
  • 1984-1989 Σιμόπουλος Ηλίας

    Ο ποιητής, Ηλίας Σιμόπουλος γεννήθηκε στις 23 Νοέμβρη του 1913 στον Κραμποβό (σήμερα Καστανοχώρι) Αρκαδίας, από γονείς αγρότες. Εκεί φοίτησε
    Read More
  • 1989-1990 Τάκης Αδάμος

    Ο Τάκης Αδάμος γεννήθηκε το 1914 στο χωριό Πυρσόγιαννη της Ηπείρου.Τέλειωσε την Παιδαγωγική Ακαδημία, αλλά ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία.
    Read More
  • 1991-1992 Γιώργος Καρανικόλας

    Γεννήθηκε στο Μαρμάρι της Εύβοιας το 1918 και ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά του Δημήτρη Καρανικόλα και της
    Read More
  • 1992-1994 Γιάννης Καραβίδας

    Ο Γιάννης Καραβίδας γεννήθηκε στη Μικρή Γότιστα Ιωαννίνων το 1934. Έκτος στη σειρά από τα οχτώ παιδιά μιας φτωχής αγροτικής
    Read More
  • 2002-2004 Ναθαναήλ Παύλος

    Ο Παύλος Ναθαναήλ γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1937 όπου και έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια.
    Read More
  • 2006-2008 Αναγνωστάκη-Τζαβάρα Ελευθερία

    Η Ελευθερία Αναγνωστάκη-Τζαβάρα είναι ποιήτρια. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στο Λονδίνο Φιλολογία και Φιλοσοφία.
    Read More
  • 2009-2010 Ανδρέου Θ. Αυγερινός

    Ο Αυγερινός Ανδρέου γεννήθηκε στην Άνω Καλεντίνη Άρτας. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ζει και εργάζεται ως δικηγόρος στην Αθήνα.
    Read More
  • 2014-σήμερα Κωνσταντίνος Καρούσος

    Ο Κώστας Γεωργίου Καρούσος γεννήθηκε στον Αστακό Αιτωλ/νίας. Τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο στον Αστακό, στην Αθήνα φοίτησε στη σχολή Δοξιάδη
    Read More

1949-1957 Νίκος Βέης

Ο Νίκος Βέης (1883 - 12 Οκτωβρίου 1958) ήταν βυζαντινολόγος και νεοελληνιστής, καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός. Ονομαζόταν Bees από τους ξένους ελληνιστές (εφημερίδα Μακεδονία, 14/10/1958).

O Νικόλαος Βέης ανήκει στις προσωπικότητες που σημάδεψαν την ελληνική πνευματική, πολιτική και κοινωνική ζωή. Ήταν σημαντικός βυζαντινολόγος και νεοελληνιστής, καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός. Άνθρωπος με σπινθηροβόλο πνεύμα, προσωπική χάρη και ακάματη δραστηριότητα, άφησε σημαντικό συγγραφικό έργο στην περιοχή της Βυζαντινολογίας και της Νεοελληνικής Γραμματείας.

Γεννήθηκε το 1886 στην Τρίπολη. Ο πατέρας του Αθανάσιος Βέης, ήταν καθηγητής στην Τρίπολη. Σε ηλικία εννέα χρονών έχασε τον πατέρα του και έτσι μεγάλωσε μαζί με τα τρία αδέλφια του χωρίς το πατρικό στήριγμα. Αργότερα με την η οικογένειά του θα εγκατασταθεί στην Αθήνα, όπου θα κάνει τις εγκύκλιες σπουδές του και θα σπουδάσει Φιλολογία. Οι αδελφοί του Κωνσταντίνος και Άγις σπούδασαν Χημεία και Ιατρική αντίστοιχα. Ο Άγις θα εγκατασταθεί στην Αίγυπτο και θα ασκήσει εκεί την Ιατρική. Ο Νίκος με τον Κωνσταντίνο θα ακολουθήσουν παράλληλους δρόμους. Αφού τελειώσουν τις πανεπιστημιακές τους σπουδές στην Αθήνα, φεύγουν στο εξωτερικό, για να σμίξουν αργότερα σαν καθηγητές και καταξιωμένοι επιστήμονες, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά και στην Ακαδημία Αθηνών, σαν τακτικά της μέλη. Από πολύ νέος εμφορείται από το ζήλο για τη μελέτη των ιστορικών πηγών και ιδιαίτερα της βυζαντινής και της νεοελληνικής Ιστορίας και Γραμματείας. Ενδιαφέρεται επίσης για τη μελέτη χειρογράφων, επιγραφών και χρονογραφικών σημειωμάτων. Σε ηλικία μόλις δεκαοκτώ χρονών εργάζεται στο Τμήμα Χειρογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης και ασχολείται με την παλαιογραφία, την κωδικολογία και την περιγραφή των κωδίκων. Από τότε αρχίζει να δημοσιεύει άρθρα για τις βυζαντινές και νεοελληνικές σπουδές στα προοδευτικά περιοδικά «Νουμάς» και «Παναθήναια». Σε ηλικία 17 ετών ασχολείται με τον εντοπισμό και την συγκέντρωση των μνημείων της αρκαδικής ιστορίας και δημοσιεύσει τις πρώτες του μελέτες σε θέματα που αναφέρονταν κυρίως στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Αρκαδία: «Αρκάδες ποιηταί», «Οι Αρκάδες εν ταις επιστήμαις και καλαίς τέχναις», «Έγγραφα αφορώντα εις την πολιορκίαν και άλωσιν της Τριπόλεως» κ.ά. χαρακτηριστικά μάλιστα γράφει: «...εισδύοντες εντός ανηλίων υπογείων, νεκρώσαντες προηγουμένως την όσφρησιν, και αναδιφούντες ευρωτιώντα κιβώτια ηδυνήθημεν να διασώσωμεν από της σήψεως ή των χειρών προγάστορός τινος παντοπώλου πλείστα χειρόγραφα ου μικρόν συμβάλλοντα εις την συμπλήρωσιν και διασάφησιν της ιστορίας...». Η ενασχόλησή του με τα χειρόγραφα θα γίνει στη συνέχεια συστηματική και μάλιστα το 1902, δημοσίευσε μελέτες που βασίζονται σε χειρόγραφα της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος στα έγκυρα επιστημονικά περιοδικά "Επετηρίδα του Παρνασσού" και το "Δελτίο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας".

Παράλληλα ασχολείται με τη δημώδη ποίηση, σιγιλλογραφία, καταλόγους και περιγραφές χειρογράφων και επιγραφών, συγγράφει σχετικά επιστημονικά άρθρα, μελετά σε βιβλιοθήκες της Ελλάδας (Ζάκυνθο, Κέρκυρα, Μυστρά, Μονεμβασία, Καλαμάτα, Αγία Λαύρα, Μέγα Σπήλαιο, Γορτυνία, Ναύπλιο, Μεσσηνία) και δημοσιεύει μελέτες για επιγραφές, χειρόγραφα και κώδικες μοναστηριών, για λαϊκές παραδόσεις και λαογραφικά θέματα. Για ένα διάστημα εργάζεται μάλιστα σαν επόπτης στην ανασκαφή της Φιγαλείας.

Το 1908 τελειώνει τη διδακτορική του διατριβή και ανακηρύσσεται διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς φεύγει για τα Μετέωρα, όπου για μερικούς μήνες επιχειρεί ένα μνημειώδες έργο, ασχολούμενος με τον εντοπισμό, μελέτη και αποκωδικοποίηση μοναστηριακών εγγράφων και επιγραφών, περιγράφοντας μέχρι το 1909 πάνω από χίλιους κώδικες. Δύο φορές αργότερα, το 1945-1947 και το 1953, θα επιστρέψει εκεί με σκοπό την ολοκλήρωση ενός καταλόγου που από το 1910 ήθελε να δημοσιεύσει και ο οποίος τελικά εκδόθηκε το 1967 από το Κέντρο Ερεύνης του Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών.

Εμφορούμενος από πολύ νέος από σοσιαλιστικά ιδεώδη, δεν θα μείνει απαθής απέναντι στα δρώμενα του αγροτικού ζητήματος που το διάστημα εκείνο έσειε τη Θεσσαλία, αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα. Μάλιστα θα κατέβει και σαν υποψήφιος βουλευτής το Λαϊκού και Εργατικού Κόμματος, στην περιφέρεια Καρδίτσας-Τρικάλων-Καλαμπάκας, αλλά δεν θα εκλεγεί. Τον επόμενο χρόνο θα φύγει στη Γερμανία και θα εγκατασταθεί στο Βερολίνο. όπου θα ζήσει για 14 χρόνια. Εκεί θα διδάξει Βυζαντινή και Μεσαιωνική Ελληνική Φιλολογία και θα έλθει σε επαφή με εξέχουσες επιστημονικές προσωπικότητες. Θα γνωρίσει επίσης εκεί τον Αλέξανδρο Σβώλο, με τον οποίο θα συνδεθεί με στενή φιλία. Λίγο μετά την έκρηξη του Α΄ παγκόσμιου πόλεμου θα εκδώσει στο Βερολίνο το περιοδικό "Βyzantinische-Νeugriechische Jahrbucher" με αντικείμενο τις Νεοελληνικές Σπουδές, το οποίο εμφανίζεται για πρώτη φορά στο διεθνή χώρο. Στο περιοδικό αυτό θα εστιάσει τις δραστηριότητές του μέχρι το 1925. Τη χρονιά αυτή επιστρέφει στην Ελλάδα, αφού εκλέγεται παμψηφεί καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην έδρα της «Μεσαιωνικής και Νεοτέρας Ελληνικής Φιλολογίας». Εκεί θα μεταφέρει τον ενθουσιασμό του, την έρευνα και τη διδασκαλία του, αλλά και το περιοδικό του. Θα διευθύνει επίσης το Σπουδαστήριο της Νεοελληνικής Φιλολογίας. Κατά τη δικτατορία του Μεταξά, ο Ν. Βέης, εκδήλωσε την σθεναρή του αντίθεση, αρνούμενος να δεχθεί σαν συναδέλφους του συνεργάτες του καθεστώτος. Η αντίθεσή του αυτή είχε σαν συνέπεια την απομάκρυνσή του από το Πανεπιστήμιο. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος του 1940, εγκατέλειψε την πανεπιστημιακή του έδρα και έφυγε για το μέτωπο της Β. Ηπείρου. Στο περιοχή του Αργυροκάστρου, επιτέλεσε σημαντικό έργο για τη διάσωση της ελληνικής κληρονομιάς, εντοπίζοντας, μελετώντας και περιγράφοντας ελληνικές επιγραφές και χειρόγραφα της μητρόπολης Αργυροκάστρου και μοναστηριών της Β. Ηπείρου. Οι σημειώσεις του έμελλαν αργότερα να αποτελέσουν πολύτιμες αναφορές για την επιστημονική έρευνα. Το 1941 η Ακαδημία Αθηνών αναγνωρίζει το επιστημονικό του έργο και τον εκλέγει τακτικό μέλος της.

Στην περίοδο της κατοχής, ο προοδευτικός του προσανατολισμός, η ιδεολογική συγγένεια με τον Αλέξανδρο Σβώλο και η προσωπική σχέση μαζί του τον οδηγούν στο ΕΑΜ. Θα ασχοληθεί με την πολιτική και μετά την απελευθέρωση, αλλά το 1946 λόγω της πολιτικής του δράσης παύεται οριστικά από το Πανεπιστήμιο. Το 1950 θα είναι υποψήφιος του Σοσιαλιστικού κόμματος ΕΛΔ του Αλέξανδρου Σβώλου και θα εκλεγεί βουλευτής Αθηνών. Πεθαίνει στην Αθήνα το 1958.

Ο Νίκος Βέης, αποτελεί την περίπτωση ενός επιστήμονα που έζησε μια πραγματικά πλούσια ζωή. Άφησε πίσω του ένα λαμπρό επιστημονικό έργο με πάνω από 600 δημοσιεύσεις, πολλούς πιστούς μαθητές και την εικόνα ενός ένθερμου ερευνητή που επιδόθηκε σε ευγενικούς αγώνες.

Ο Νίκος Βέης διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών από το 1948 ως το 1952.

Από την εργασία του Γεωργίου Σταυράκη «Η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών και η διαχρονική της πορεία».

Διαβάστηκε 2501 φορές

.:: πρόσφατα νέα ::.

.:: διαγωνισμοί ::.