.:: δελτία τύπου ::.

Ζαχαράτος Σπύρος

Ο Σπύρος Ζαχαράτος γεννήθηκε το 1951 στην Κεφαλληνία. Αποφοίτησε από το λύκειο Κοργιαλένειο, Αργοστολίου. Από το 1973 ζει στην Αθήνα. Παρασκευαστής φαρμάκων στον «Ηράκλειτο» του Κώστα Μανωλκίδη. Για βιοπορισμό σταδιοδρόμησε στα πετρελαιοειδή. Έχει βραβευθεί σε ποιητικούς διαγωνισμούς και ιδιαίτερα σε διαγωνισμούς στίχου για τραγούδι.

Έχει επαινεθεί από διαλεκτούς κριτικούς και άλλους λογοτέχνες. Θήτευσε δίπλα σε λόγιους. Έχει συνεργασθεί με σημαντικούς συνθέτες και τραγουδιστές. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Ένωσης Μουσικών Στιχουργών Ελλάδος (ΕΕΑ, ΕΜΣΕ). 

  

Στην Κοργιαλένειο Βιβλιοθήκη Αργοστολίου, μέσα δεκαετίας του ’60
ανακαλύπτει τους Αγίους της Ποίησης. Διαλεχτοί φιλόλογοι του δίνουν τα
κλειδιά για κόσμους μαγικούς. Έτσι, από τότε, συνεχίζεται η περιπέτεια της
γραφής, του ταξίδι του στου χρόνου τ’ ορυχείο, στων λεξικών τα σώματα.
Είναι μέλος και στο φιλολογικό σύλλογο «Παρνασσός».
Δύο κριτικές:

Ο αγώνας της ζωής

ΣΠΥΡΟΣ ΖΑΧΑΡΑΤΟΣ, Φύλακας Φυλακτών, εκδόσεις οδός Πανός, σελ. 42
Στη συλλογή «Φύλακας Φυλακτών» ο ποιητής περπατά σε μονοπάτια
«γεμάτης» μοναξιάς, που συναντά πλούσιες συλλογικότητες με ιστορικότητα
και κοινωνικό βάθος Στίχος λιτός, συμπυκνωμένος με προσεκτικά επιλεγμένη
λέξη. Στο πλαίσιο της δικής του ποιητικής προοπτικής –που δεν είναι ακριβώς
μια εύκολη συνθετική στάση– όπου ο ατομικός πόνος και θλίψη ακουμπά και
αγκαλιάζει ένα βαθύτερο κοινωνικό πόνο και προβληματισμό, η σφιχτοδεμένη
δομή στίχου με πυκνότητα νοημάτων είναι αναγκαία. Κι αυτή την ανάγκη ο
ποιητής την καλύπτει με πληρότητα και εξαίρετη καλλιτεχνικότητα.
Άνθρωπος μόνος ψάχνει τον εαυτό του / μα που να ενωθεί για να
ελπίσει; / Στο άγριο μέλλον; / Ας τον αποχαιρετίσουμε / και ας τον αφήσουμε
στην καταιγίδα του… (Από το ποίημα «Άνθρωποι Μόνοι»). Με το αίμα θα
προχωράει η ζωή / με αίμα γράφεται η ιστορία» / Καληνύχτα Τσε / Άρη
Βελουχιώτη / Καληνύχτα Λένιν (Από το ποίημα «Το τελευταίο Σύνθημα»)
Ο Σπύρος Ζαχαράτος ατενίζει τον αγώνα και την ομορφιά της ζωής
χωρίς ψευδαισθήσεις και χωρίς έπαρση, χωρίς ακόμη να παραβλέπει την
αιχμή της τραγικότητας. Πιστεύει όμως στην αξία τους και θεωρεί σημαντικό
να μην παύσουμε ποτέ να τον αποδεχόμαστε και να την αναζητούμε, παρόλες
τις παγίδες της πικρίας. Κι ακριβώς αυτό απαιτεί τόλμη. Η αισθητική
διάσταση συναντά την επιμένουσα αρετή. Οι ηττημένοι δεν παύουν ποτέ να

[2]

νικούν με τα άσματα της ποίησης και την ανωτερότητα της αυτοθυσίας! (Κι ας
μείνουμε εμείς γυμνοί και διψασμένοι).
Το ποιητικό του προχώρημα κι ανέβασμα είναι σεμνό, ενώ η αίσθηση
του μοναχικού δεν του στερεί τη δυνατότητα για πλούσιους νοερούς
διαλόγους με εξέχοντες δημιουργούς, με ιστορικές προσωπικότητες, με
σύμβολα πατρίδας, αγώνων, αγάπης, αιγαιοπελαγίτικης ατμόσφαιρας και
μιας «Ελλάδας που δεν πενθεί στην αντηλιά».
Παρόλη τη συνειδητοποίηση των τραγικών αδιεξόδων που έχει η
ποιητική οδός (οι αυθεντικοί ποιητές / ή τρελαίνονται / ή αυτοκτονούν / είναι
η γης τόσο μικρή που δεν τους χωράει...!!!), που σωστά μάλιστα
παραλληλίζεται με την τραχειά οδό της επανάστασης (ποίημα «Οι αυθεντικοί
ποιητές»). Ο Σ.Ζ. δίνει μεγάλα περιθώρια στην κατάφαση της ζωής και με
λεπτότητα και ξεχωριστή ευαισθησία παραπέμπει στο μεγαλείο της
Καζαντζάκειας τραγικής σκέψης: «Τίποτε πιο δυνατό / απ’ αυτούς που
διεκδικούν το ακατόρθωτο». Έτσι η νότα της αισιοδοξίας τελικά (μ’ ένα
βαθύτερο μήνυμα της επιμονής στην έμπνευση απ’ ό,τι αποτελεί «Αυγή» μέσα
στη ζωή) δεν απουσιάζει από τους καλοδουλεμένους εξαίρετους στίχους του:
«Υπάρχουν δρόμοι / που δεν έχουμε σκεφτεί / υπάρχουν λύσεις / που δεν
έχουμε ακόμη περπατήσει».
Κι αυτή ακριβώς αποτελεί τη σημαντική ποιητική του υπέρβαση και
νίκη!

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εφημερ. «Αυγή» 22-4-18
Ποιητής – Κριτικός Λογοτεχνίας
Καθηγητής Πανεπιστημίου

Σπύρου Ζαχαράτου, «Φύλακας Φυλακτών» (Αθήνα 2015, σελίδες
48) και «Ερήμην, ερημία» (Αθήνα 2017, σελίδες 48), ποιήματα, εκδόσεις
«Οδός Πανός».
Ο γνωστός ποιητής και στιχουργός Σπύρος Ζαχαράτος, μέσα από τις
δύο ανωτέρω ποιητικές συλλογές, μας προσφέρει, πέραν της αισθητικής
πανδαισίας, μία εξόχως ενδιαφέρουσα προσέγγιση των υψηλών και των
μεγάλων ανθρωπίνων ιδεωδών.

[3]

Ο Σπύρος Ζαχαράτος στην ποίησή του είναι εξομολογητικός, βαθιά
ανθρώπινος, ουμανιστής με ξεχωριστή εσωτερικότητα. Τον χαρακτηρίζει μια
όχι άδικη μελαγχολία, που ενίοτε φθάνει μέχρι την απελπισία, καθώς
φωτογραφίζει μέσα από τους στίχους του την εκφυλισμένη μεταβιομηχανική
μας κοινωνία αλλά και τον προσωπικό του χαλασμό. Θρηνεί για τα χαμένα, τα
γκρεμισμένα όνειρα της γενιάς του και ζητά απαντοχή στη φυγή ενός νέου
ονείρου και στην ποίηση. Γι’ αυτό συναντάμε εδώ τόσα ποιήματα ποιητικής.
Πέραν δε των ανωτέρω, διαθέτει δύναμη ψυχής και είναι ο ειλικρινής και
ακάματος υμνωδός της ελληνικότητας.
Το πλείστον των ποιημάτων του είναι γραμμένα σε ελεύθερο στίχο.
Όμως υπάρχουν εδώ και ορισμένα εξαιρετικά παραδοσιακά. Διακρίνουμε,
στις δύο αυτές ποιητικές συλλογές, έναν εξαίσιον λυρισμόν, που προέρχεται
από την αρμονικήν σύμπλευση πρωτοτύπων λέξεων. Ο λόγος του ενίοτε
αποφθεγματικός και συχνά προτρεπτικός επ' αγαθώ διαθέτει ανείπωτη
τρυφερότητα.
Ενώ την ποίησή του καλλύνουν ευρηματικές και ιδιαίτατα
επιτυχημένες μεταφορές, παρομοιώσεις και αντιθέσεις. Ακόμη αξιοπρόσεκτα
είναι οι συνιζήσεις και τα ασύνδετα σχήματα, που δίνουν φευγαλέες ψηφίδες
εικόνων με τόσην αισθαντικότητα.
Μετά απ’ όλα αυτά συγχαίρουμε τον Σπύρο Ζαχαράτο για την ποιητική
του κατάθεση, κατάθεση ψυχής και θα περιμένουμε και άλλο του πόνημα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠETPOΠΟΥΛΟΣ
Ποιητής – Κριτικός Λογοτεχνίας
Παριανά, Ιαν.-Μάρτιος ’18

Ακολουθούν 18 τραγούδια με τίτλο: «Κύκλοι από Τέσσαρες Δεκαετίες».
Στίχοι και απ’ το «Δίφωνο».
Σχόλια – επιλογή στο περιοδικό Μιχάλη Μπουρμπούλη.

[4]

ΕΒΔΟΜΗ ΤΕΧΝΗ
Στο Άστυ και στο Στούντιο στην Όπερα στην Έλλη
οι φίλοι φτερουγίσανε μ’ αντέχει ένα κουρέλι
πυροδοτεί μ ’ανάμνηση τα γκρίζα όνειρά μας
κι έρχεται μες στον ύπνο μας κι ανοίγουν τα φτερά μας.
Όλο γυρνάμε στις χρονιές
που δε φοβόταν παγωνιές
κανένας σχοινοβάτης·
τώρα γεμίσαμε ρωγμές
μεσάνυχτα με SMS
και λόγια της απάτης.
Στο Όσκαρ μες στα θερινά και στην Αλκυονίδα
όμορφα χρόνια αγύριστα σε είχα για νησίδα
Έβδομη τέχνη γιάτρισσα κι εσύ μια ξελογιάστρα
μες στα ματάκια σου τα δυο πώς κατεβαίναν τ’ άστρα.
Επίσης αφιερώνεται στους Δημιουργούς
γίγαντες του παγκόσμιου Κινηματογράφου
και στους εκλεκτούς Έλληνες του Νέου.

ΚΑΤΙ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΩΝΥΜΑ
Κάτι παιδιά ανώνυμα
σα φανταράκια φρόνημα
που δεν πάνε για ύπνο
θα τραγουδούν τ’ ανείπωτα
τα όλα ή το τίποτα
στων αστεριών το δείπνο.
Κι εσύ μες στη μιζέρια σου
με αδειανά τα χέρια σου
δεν πας ένα ταξίδι
με του μυαλού το κότερο
το σκάφος τ’ ακριβότερο
δεν ξέρεις το παιχνίδι.
Κάτι παιδιά ανώνυμα
της γλύκας ετερώνυμα
που αριθμούς δεν ξέρουν
ανοίξαν την ομπρέλα τους
πίνοντας απ’ την τρέλα τους
πάψαν να υποφέρουν.

[5]

ΣΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΑΘΗΝΩΝ
Ήσουνα δώδεκα χρονών
στα χέρια σου καλάθι,
στη λεωφόρο Αθηνών
πληρώνεις ξένα λάθη.
Κουλούρι κατοστάρικο
και στο σχολειό αντίο
τρέμεις ψυχούλα τ’ αηδονιού
στο ψέμα και στο κρύο
κουλούρι κατοστάρικο
και τ’ όνειρο κομμάτια
σκλήρυνες άστρο τ’ ουρανού
με τον καημό στα μάτια.
Ήσουνα δώδεκα χρονών
κι έγινες παλληκάρι
στη λεωφόρο Αθηνών
τους πήραμε χαμπάρι.

ΑΦΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝΕ
Αφού γουστάρουνε
ας μας τα πάρουνε
μυαλό δεν έχουμε
κι όμως αντέχουμε
μίζερες σκέψεις
και τα φορτία τους
παγιδευμένοι
στην αλητεία τους.
Εδώ τα ντέφια
εδώ κι οι χίμαιρες
κι οι διαθέσεις τους
οι ανήμερες.
Εδώ τα ντέφια
εδώ κι η τύχη
οι σαλτιμπάγκοι
κι οι τυμβωρύχοι.
Αφού γουστάρουνε
και τα κεφάλια μας
ας μας τα κόψουν
μ’ όλα τα χάλια μας
κι όμως αντέχουμε
μίζερες σκέψεις
και τα φορτία τους
λαχνοί- θα γίνουμε

[6]

στη λοταρία τους.
ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Στη θέση της καρδιάς έχεις μια κάμερα
το σκοτεινό μας για να δεις το όποιο μέλλον
δε μοιάζεις των παιδιών των ποιητών
και των αγγέλων
εσύ όλο θρηνείς πικρά παράμερα.
Με μάτια βουρκωμένα και χέρια αδειανά
μες στις οθόνες του μυαλού μας ξεκινά
του Θόδωρου η παράξενη ταινία
είναι ο δρόμος της φυλής μια λιτανεία.
Στη θέση της καρδιάς το πληκτρολόγιο
το τρύπιο μήνυμα όλο γράφεις της γενιάς μας
δε μοιάζεις των παιδιών των ποιητών
της γειτονιάς μας
μονάχα των κεριών στο ημερολόγιά.

Ο ΣΟΥΠΕΡ ΤΑΣΟΣ
Πολύ μυστήριο με αυτόν τον Κύριο
παιδί της μάσας ο μπαγάσας.
Λέσχες και κόμματα δε λογαριάζει
όλα αποκόμματα τα διατάζει.
Βράδυ φοράει και τη χλαμύδα του
ευημερεί στη σάπια χλίδα του
έχει και κότερο το λέει: "βάρκα"
πληρώνει άφθονα την ξένη σάρκα
είναι το στήριγμα των αντρικέλων
κι εραστής φωτομοντέλων
βράδυ φοράει την αλυσίδα του
πονάει λέει για την πατρίδα του.
Πολύ μυστήριο με αυτόν τον Κύριο
παιδί της μάσας ο μπαγάσας.
Είναι στο σύστημα σκέτο ολίσθημα
κρυμμένος άσος ο σούπερ Τάσος.

[7]

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΡΟΦΗ

Μνήμη Λουκιανού Κηλαηδόνη

Δεν έχω δρόμους και σταθμούς
τα θερινά δε λειτουργούνε το Φλεβάρη
γέμιζες νότες και γεφύρια τους γκρεμούς
εσύ που μίλαγες, καρδιά μου, στο φεγγάρι.
Δεν έχει αντίο μόνο Γεια
πάνω στου χρόνου το σουγιά
γραμμένο τ’ όνομά σου.
Έστηνες πάρτυ και γιορτές
που δεν θα ξεχαστούν ποτές
μετρώ τα βήματά σου.
Εσύ δεν μπαίνεις σ’ αριθμούς
χαιρέτησέ μου το Φελίνι τον Ταρκόφσκι
να μελωδείτε με του Μάνου τους ρυθμούς
και με καντάδες Ιονίου σ’ ένα κιόσκι.

ΟΝΕΙΡΟ
Χαράματα πήρα καμβά
ύστερα έκλαψα βουβά
για τη δική σου απουσία
με τ’ ουρανού τα χρώματα
της άνοιξης τ’ αρώματα
στου χρόνου την αχερουσία
έψαξα νάβρω την ουσία.
Του έρωτα και της ζωής
όσο γυρεύεις ναυαγείς
μη μου ζητάς να μάθεις
γιατί θα κακοπάθεις.
Μεσάνυχτα πήρα χαρτί
για σένανε στήνω γιορτή
στου χρόνου την αχερουσία
αυτή την ώρα της γραφής
φοβάμαι θα καταστραφείς
ψάχνοντας για τη σημασία
στων αισθημάτων την ουσία.

[8]

Σ’ ΕΧΩ ΦΕΓΓΑΡΙ
Σ’ έχω φεγγάρι στο θαμπό λεκανοπέδιο
έχεις τον τρόπο να μ’ ανοίγεις πάντα δρόμους
μα όταν κάνεις την καρδιά σου ναρκοπέδιο
είμαι δραχμούλα που πετάς στους υπονόμους.
Σ’ έχω φεγγάρι και στο στήθος μου κυκλάμινο
έχεις τον τρόπο να με κάνεις χελιδόνι
μα όταν κάνεις την καρδιά σου υψικάμινο
είμαι παράσταση σε μέταλλο που λιώνει.
Σαν πρωτοβρόχι να ποτίζεις την αλήθεια μου
και κάθε λάθος σου μπορώ να συγχωράω
αναπνοή μου, μυστικό που ’χω στα στήθια μου
όταν γυρίζεις τ’ ακριβά μου θα φοράω.

ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ
Άπλωσα το κόκκινο σεντόνι
ντύθηκα το φως των αστεριών
είσαι στη ζωή μου χελιδόνι
κι η χλωμή γαλήνη των κεριών.
Αγάπη είναι
γύρνα και πίνε
απ’ της ψυχής μου το χυμό
πάρε το μέλι
κι ότι σε μέλει
μέσα στον άγιο μας λυγμό.
Άπλωσα χαλί για να πατήσεις
έβαλα το μύρο της αυγής
κι αν φθινοπωριάζει αν γυρίσεις
άνοιξη στα μάτια μου θα βρεις.

[9]

ΤΟ ΕΥΚΟΛΟ ΧΡΗΜΑ
Δεν έχει όριο
τέτοιο εμπόριο
των οραμάτων.
Όλα ξεφτύσανε
το αίμα φτύσανε
των αθανάτων.
Το εύκολο χρήμα
πάντα είναι κρίμα
είναι κατάρα.
Ορθός να στέκεσαι
και ν’ αντιστέκεσαι
με μια κιθάρα.
Πολεμοφόδια
κι άλλα εφόδια
είν’ τα λουλούδια.
Όλα παλιώσανε
μα δεν τελειώσανε
κάτι τραγούδια.

ΟΥΡΑΝΟΣ ΔΙΧΩΣ ΣΚΑΛΕΣ
Πάντα είσ’ εκτός
πουθενά δεκτός
για δυο στάλες
χρονιά ορφανός
κι είν’ ο ουρανός
δίχως σκάλες.
Φτωχικής αυλής
μιας αμαρτωλής
ήσουν πλάσμα
πίκρα κι ωσαννά
μες στο πουθενά
μες στο χάσμα.
Πετρωμένη γη
ποιος αιμορραγεί
μεσονύχτι;
δάκρυα θολά
μάθαμε πολλά
μες στο δίχτυ.

[10]
ΣΤΟ ΣΟΚΑΚΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ
Αχ να ’ταν η Αθήνα πασχαλιά
κι η Ελευσίνα κόκκινο γεράνι
θα σου ’βαζα λουλούδια στα μαλλιά
σαν βγαίναμε στου ήλιου το σεργιάνι.
Στο σοκάκι που μεγάλωσες Τασία
τώρα δέντρα δεν υπάρχουν με φυλλώματα
μόνο σκόνη, παγωνιά, παγωνιά και υγρασία
και μας πνίγουν τα δεκάξι τα πατώματα.
Αν είχε η Αθήνα μια σκεπή
να χτίσουνε φωλιά τα χελιδόνια
θα ’ρχόμουνα ξανά μ’ ένα φιλί
να βγούμε στου ονείρου τα μπαλκόνια.

ΛΥΡΑ 1981 Λουκιανός Κηλαηδόνης
Άλκηστις Πρωτοψάλτη

ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Αναστενάζ’ ο Πειραιάς
τις Κυριακές τις σχόλες
και με το αίμα της καρδιάς
ντύνει τις μέρες όλες.
Μες στην καπνιά του μάτια μου
τι να σου τραγουδήσω
θα πάρω τα κομμάτια μου
και θα γυρίσω πίσω.
Πέφτει σιωπή μες στα στενά
ο ήλιος όταν γέρνει
κι ένας βοριάς μας τυραννά
τα όνειρα μας δέρνει.

MINΟS 1983 Θωμάς Μπακαλάκος
Γιώργος Υδραίος.

[11]

Σ’ ΑΛΛΑΞΑΝΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Ερχόσουνα τις Κυριακές
να πεις σκληρές κουβέντες:
«πως τα νησιά κι οι φυλακές
είναι για τους λεβέντες».
Τώρα μου λες πως η ζωή
δε γίνεται ν’ αλλάξει
κι έρχετ’ η πίκρα το πρωί
μες στην ψυχή να στάξει.
Στις δύσκολες τις εποχές
το φτωχικό μας μπάζει
καρδούλα μου με προσευχές
δε διώχνεται τ’ αγιάζι.

ΡΥΘΜΟΣ 1983 Μίμης Πλέσσας
Ελίνα Παπανικολάου

ΑΧ ΔΕΙΛΙΝΟ ΜΟΥ
Κυκλάμινό μου ντροπαλό
έχεις μιαν αγκαλιά γιαλό
έλα σαν πρώτα
να βρω των άστρων τις τροχιές
της Σπάρτης της πορτοκαλιές
και τον Ευρώτα.
Αχ δειλινό μου μενεξί
στο παραθύρι το δεξί
τι θ’ απογίνεις
κάνεις το δρόμο Γολγοθά
είμ’ οπαδός σου και στο θα
όλο μ’ αφήνεις.
Κυκλάμινό μου ντροπαλό
έχεις μιαν αγκαλιά γιαλό
έλα σαν πρώτα
να δεις την πίκρα δέκα οργιές
στου κόσμου τις ανηφοριές
σαν πάμε βόλτα.

VENUS 1983 Σπύρος Σαμοΐλης
Βασίλης Πάτσιος

[12]
ΙΣΜΗΝΗ (ΘΑΛΑΣΣΑ, ΘΑΛΑΣΣΑ)
Ο Πουνέντες ψιθυρίζει τ’ όνομά σου
σ’ ένα δάσος με κατάρτια καϊκιών
κι ένας ήλιος ζωγραφίζει την καρδιά σου
να’ σαι Ισμήνη η θεά των χαλικιών.
Ισμήνη θάλασσα και χτυποκάρδι
σε τραγουδάνε την νύχτα οι βάρδοι.
Ισμήνη θάλασσα κι αναπνοή μου
Μελτέμι η ανάσα σου μες στη ζωή μου.
Ο Ιούλης σου γελά μες στο ποτήρι
είσαι βλέπεις ένα όνειρο ξανθό
να ’χα στόμα να σου πιώ όλη την γύρη
κι ας χαθώ μες στων ματιών σου το βυθό.
FM R 1995 Μιχάλης Τερζής
Καίτη Χωματά

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ
Την Τρίτη το ξημέρωμα
να ’ρθεις στη Βικτωρίας
ο πόνος θέλει ημέρωμα
και αλλαγή πορείας.
Χρόνια τώρα κυνηγάς
μακρινά οράματα
και τις νύκτες σου τρυγάς
δάκρυ στα χαλάσματα.
Μια Τρίτη απομεσήμερο
μονάχο μες στην πόλη
σαν το πουλί το ήμερο
θα σ’ εύρει κάποιο βόλι.

MBI 2004 Τάκης Σούκας
Ναπολέων Κουτουλάκης

Του Ιδίου

 

ΤΟ ΛΙΓΟ ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ   Ι

η τριλογία της γης

Σταλαγμίτες                                                     Μονόφυλλο 1985    Αίνος      1987

Καταφύγιο                                                                  >>     1989      >>         1991

Ανασκαφές                                                                 >>     1995      >>         1997

ΛΟΓΙΑ ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Αρκετά στη δισκογραφία

Πολλά μελοποιημένα στο συρτάρι

Και εκατοντάδες προς κρίση συνθετών

Ακολουθεί η δεύτερη γραφή των:

ΤΟ ΛΙΓΟ ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ  ΙΙ

η τριλογία της πολιτείας

- Φύλακας φυλαχτών                                      Μονόφυλλο  2002

Ερήμην ερημία                                                      >>           2004

Στη φλούδα της καρδιάς                                        >>          2006

ΤΟ ΛΙΓΟ ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ ΙΙΙ

Η τριλογία της ετερότητας

Μινιατούρες                                                    Μονόφυλλο 2008

Εξαρχείων τοίχος                                                   >>         2010

Ακροκέραμα                                                          >>         2012

Έπονται:

ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

α/  Επιλογές απ’ τις Δεκαετίες  του ΄70  και του ΄80

β/ Επιλογές απ’ τις Δεκαετίες του  ’90 και του  ‘00

γ/  Η Δεκαετία του  ΄10

 

ΤΡΙΠΤΥΧΟ

Φέρνω στις εκβολές σου

ότι γεννά η μνήμη μου

στις πηγές της ψυχής σου

να πιούμε τέτοια νάματα.

Πάμε Φιλαράκο στο ξέφωτο ̇

στο βράχο που φυτρώνουν τα μελλοντικά όνειρα.

Τόσες Δεκαετίες μαθαίνουμε

πως πάντα

κάτι εκλεκτές μειοψηφίες

σώζουν στο τέλος τη παρτίδα.

Αν γίνουμε αστραπή

ή έστω πυγολαμπίδα

θα υπάρξουμε

πριν απ’ το νέο λυκαυγές της ανθρωπότητας

Τίποτα δεν είναι παντοτινό.

-Ίσως ο χρόνος-.

Να απολαμβάνεις ̇

τη σταγόνα

το λεπτό

την αχτίδα

κι ένα μου φιλί.

 

Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Την ξοδέψαμε τη ζωή μας

για δέκα βήματα μπροστά

για δέκα σκαλιά πάνω.

Αλλά και μέχρι να ανακαλύψουμε πλόες ονείρων

τροχιές άστρων

και να ταξιδέψουμε όπου τελειώνει ο ουρανός.

Να γίνουμε οιωνοσκόποι.

Να ανακαλύψουμε την ηλικία της θάλασσας.

Να αποθηκεύσουμε τα όστρακα των ονείρων.

Να βρούμε τα χρώματα της Ίριδας.

Να δούμε τη λάμψη της σταλαγματιάς

και την υπόσχεση της αστραπής.

Να αισθανθούμε τις αναπνοές της γης

και τη θαλπωρή της φωτιάς.

Να αντισταθούμε σε ό,τι μας ακυρώνει.

Να εδραιώσουμε την πεποίθηση ότι και οι ήττες

σφυρηλατούν χαρακτήρες.

Να προσκυνήσουμε τα χέρια του Γεννήτορα

κι ευλαβικά να γονατίσουμε

μπροστά στις Μάνες – Παναγιές του κόσμου.

Κι απομεσήμερο υπομονής

αναζητώντας το χρέος

το λιγοστό χώμα

τον ελάχιστο ίσκιο

και το δάκρυ του βράχου.

 

Είμαι ο Σπύρος Ζαχαράτος

Εργάτης των λέξεων

Εραστής της Ποίησης

Συλλέκτης στιγμών

Ασυρματιστής στο σκάφος του Οδυσσέα

Υμνητής ανθρώπων και πόλεων

Στο πιο όμορφο ταξίδι της ζωής μοΣτην περιπέτεια της Γραφής

Στο χώρο του τραγουδιού

Ευγενών συναισθημάτων

Εκτός απ’ τις συνεργασίες που ίσως ξέρετε με το Μίμη Πλέσσα, το Λουκιανό Κηλαηδόνη,

τον Τάκη Σούκα, τον Μιχάλη Τερζή κ.α.

Έχω προς έκδοση πολλά μελοποιημένα, με τον Σπύρο Σαμοΐλη το «Λεκανοπαίδιο» 18

τραγούδια, πολλά έλεγε ο Νίκος Δημητράτος σε συναυλίες.


Με το Σταμάτη Καλογιάννη:

«Τον ουρανό της παιδικής μου ηλικίας» 10 τραγούδια που ερμνηνεύει η μαέστρος Χριστίνα Ρόκκου.

Και αρκετά με τον Λίνο Κόκοτο και τον αείμνηστο Σταύρο Κουγιουμτζή.

Αν βρεις αρετές

θα γίνει βιβλίο

με τις κριτικές.

Ο χρόνος στο σχολείο

κι εμείς μαθητές.

Με γραπτά επιμένουν

όσοι περιμένουν

να βρουν Κυριακές.

Σα φλόγα με καις.

 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΥΡΟ ΖΑΧΑΡΑΤΟ

Δέφνερ, Ζήρας, Μπουρμπούλης, Παπαδόπουλος, Χρονάς

Είχα στόχο να μην παρουσιάσω κείμενα από μέλη της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της ΑΕΠΙ δημιουργών Ελληνικού τραγουδιού, του συλλόγου Παναΐτ Ιστράτι – Εύγερος Κεφαλονιάς. Θα μπορούσε κάποιος να πει γράφουν έτσι γιατί είναι φίλοι σου. Αυτή ήταν η αιτία και όχι ότι δεν σέβομαι τα λόγια τους και το χρόνο που μου αφιέρωσαν. Ήταν και ο χώρος ελάχιστος. Στο μέλλον στο βιβλίο θα μπουν όλοι.

Σας ευχαριστούμε πολύ, που μας κάνατε κοινωνούς της ωραίας ποίησής σας! Οι στίχοι σας μελωδούν τον γνήσιο λυρισμό της ψυχής σας.

Υπάρχει στην ποίησή σας αισθαντικότητα, ευρηματικότητα, ευαισθησία την έμφυτη μουσικότητα.

Σας συγχαίρουμε για το έργο σας και σας ευχόμαστε ολοψύχως την τρανή χαρά της αδιάκοπης ποιητικής δημιουργίας!

Όθων & Κατερίνα Δέφνερ

Λογοτέχνες

30-8-16

Με συγκινήσατε που κρατάτε ακόμα αυτό το μικρό σχόλιο του ’84 για τα ποιήματά σας. Το μοτίβο τους δεν έχει αλλάξει και πολύ στα χρόνια που πέρασαν από τότε. Ένας λόγος άλλοτε λυγμικός, άλλοτε ηδυσμένος αλλά πάντοτε πλήρης συναισθήματος. Η συγκίνηση τρυπώνει παντού, τόσο στα έμμετρα και ομοιοκατάληκτα όσο και στα άλλα, τα πιο ελεύθερα. Ουσιαστικά δηλαδή η στάση σας, το ήθος σας ως προς την ποίηση δεν διαφέρει. Υπάρχει ένας εσωτερικός λυρισμός, μια αισθαντικότητα που δίνει τον τόνο σε όλα. Και αυτή είναι που γειώνει και ενανθρωπίζει. Διδαχθήκατε από τον Ελύτη και τον Γκάτσο, αλλά εσείς το όνειρο το θέλετε περισσότερο της αφής.

Αλέξης Ζήρας

Κριτικός Λογοτεχνίας

30-4-13

6 απ’ τις κριτικές στο περιοδικό «Δίφωνο»
απ’ το Μιχάλη Μπουρμπούλη, Ποιητή-Λόγιο

Παρατηρήσεις

  1. Πολύ καλός στίχος. Άρτιος μπορώ να πω. Είναι αυτό που λέει ο λαός μας: πατάς γερά. Δεν θα σου γράψω περισσότερα, γιατί δεν έχω να προσθέσω τίποτε. Μόνο συνέχισε. Οι καιροί το επιβάλλουν.

Δίφωνο 138

  1. Μπράβο σου! Τέτοιους στίχους να διαβάζω και να λέω: ξέρουμε πώς και τι ζούμε σήμερα. Καμία συμβουλή. Να ’σαι καλά. Περιμένω κι άλλη σου δουλειά στο ίδιο επίπεδο υψηλή.

Δίφωνο 139

  1. Αυτό το είδος στιχουργίας φέρνει παλιές μνήμες και τις δένει με το παρόν. Είναι δύσκολο, εσύ όμως το πέτυχες. Δεν έχω άλλο να σου πω. Το χάρηκα. Οι καταστάσεις που ζούμε χρειάζονται τέτοια λόγια. Τόσο «χτυπημένα» με τέχνη και τεχνική. Ελπίζω να μη σταματήσεις εδώ. Ελπίζω.

Δίφωνο 141

  1. Τρελό παιχνίδι παίζετε, κύριε Έκτορα. Τι να κάνω όμως που οι στίχοι σας είναι άψογοι. Δεν έχω να σας πω τίποτε ως παρατήρηση.

Δίφωνο 142

  1. Αγαπητέ φίλε, ο στίχος σας είναι άψογος, δεν χρειάζεται σχόλια· αλλά γιατί χαθήκατε; Από εσάς περιμένουμε περισσότερες παρουσίες στη δισκογραφία. Να είστε καλά και να... «γυρίζετε».

Δίφωνο 144

  1. Έλαβα και τα τέσσερα βιβλίο σας: Αποτυπώματα, Ανασκαφές, Σταλαγμίτες, Καταφύγια. Όποιος σας ξέρει σας παραδέχεται και ως ποιητή. Και εγώ σας ξέρω χρόνια. Το cd καλό, αλλά η μουσική υπολείπεται των στίχων σας. Αλλού ζητήστε τον νέο ικανό συνθέτη που αρμόζει στο ταλέντο σας. Έχουμε ανάγκη από ποιητές-στιχουργούς. Σας δέχομαι και σας αναγνωρίζω.

Δίφωνο 140

Μιχάλης Μπουρμπούλης

Ποιητής του τραγουδιού-Λόγιος

2006

Για το Σπύρο Ζαχαράτο

Σχόλιο του Λευτέρη Παπαδόπουλου από επίσκεψή του στα ΝΕΑ:

«Διάβασα 50 τραγούδια ενός νέου στιχουργού. Βρε θηρίο έχεις πηγαίο ταλέντο, δύσκολες πρωτότυπες ρίμες, άφθαρτες λέξεις, κοινωνικό προβληματισμό. Μόνος σου όμως να βρεις τα κλειδιά και τ’ αντικλείδια.

Ευχάριστη έκπληξη και τα βιβλία που κρατάς στα χέρια σου. Μπελίνσκι, Χέρτσεν, Λογγίνο, Ισακόφσκι, Αριστοτέλη, Μπουαλώ.

Αλήθεια πόσοι στιχουργοί ή και ποιητές τους ξέρουν;»

Λευτέρης Παπαδόπουλος
Δημοσιογράφος-Ποιητής του τραγουδιού

                                                     Χρ. Λαδά 3

                                                    Ιούνιος 1984

Ο Σπύρος Ζαχαράτος αγαπάει με τέτοιο τρόπο το λόγο, το στίχο – που τον περιέχει, ώστε βλέποντας το φως της κάθε μέρας πλέκει την τέχνη του με ιερή λατρεία. Χαίρεται την ομορφιά και την καταγράφει. Λυπάται για την οποιαδήποτε καταστροφή και κεντά στην νύχτα τη ζωή, τη νίκη της αρρώστιας.

Του εύχομαι ο δρόμος του να γεμίζει άνθη και μουσικές. Απόκοσμες.

Γ. Χρονάς

Ποιητής – Εκδότης

10-3-15


ΑΛΛΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

Πεζογράφων, ποιητών, εικαστικών, συνθετών κ.τ.λ.

Αλυσανδράτου Κατερίνα, Αντωνίου Τάκης, Βουτσινά Αμαλία, Βογιατζόγλου Στέλλα, Γεράνης Στέλιος, Γόντικας Άγγελος, Γκούφας Βαγγέλης, Δαμιανάκου Βούλα, Δούκα Κωνσταντίνα, Ευαγγελάτος Κώστας, Ζαμπαθά Φαίδρα, Καραμβάλης Δημήτρης, Καρατζαφέρη Ιωάννα, Καργάκος Σαράντος, Κάρτερ Γιώργος, Καρούσος Κώστας, Κοντός Γιάννης, Κομίνης Αντώνης, Κοσμάτος Γεράσιμος, Κηλαηδόνης Λουκιανός, Λειβαδά Καίτη, Λυκούδης Παναγής, Μαρκαντωνάτος Γεράσιμος, Μαρκαντωνάτου Μαρία, Μοσχόπουλος Γιώργος, Μαράκης Ειρηναίος, Μοσχόπουλος Θεοδόσης, Νιάρχος Θανάσης, Νικολόπουλος Γιάννης, Παυλάτος Φώτης, Πλέσσας Μίμης, Ρηγάτος Γεράσιμος, Σακκάτος Βαγγέλης, Σαμοΐλης Σπύρος, Σταφυλάς Μιχάλης, Σημιτζής Αντώνης, Σιδέρη Αλόη, Τσάτσου Ιωάννα, Τσιντίλη-Βλησμά Ρίτα, Φωκάς Νίκος, Φωστιέρης Αντώνης, Χριστιανόπουλος Ντίνος, Χριστοδούλου Δημήτρης κ.ά.

Όλοι κατοικούν στις πράσινες παραλίες της ψυχής μου.

Ειλικρινά υμέτερος

ΣΠ. ΖΑΧΑΡΑΤΟΣ

Εργάτης των Λέξεων

Αθήνα 30-10-2016

Υ.Γ.     Στης καρδιάς την όχθη

ελπίδες και μόχθοι

ένα χαρμάνι αλμυρό

να ξεγελάμε τον καιρό.

Ο ίδιος

ΣΠΥΡΟΣ ΖΑΧΑΡΑΤΟΣ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕ ΣΗΜΑΔΕΨΑΝ

Αρκετές απ’ αυτές με διαμόρφωσαν σαν άνθρωπο. Αρχίζω απ’ το 1963 και τελειώνω στο 2000. Γιατί διαφορετικά ο κατάλογος θα ήταν ατέλειωτος. Πάντα θα κερδίζω απ’ τους ανθρώπους, τους ομότεχνους, τους δημιουργούς και τους θεωρητικούς όλων των τεχνών.

Αρχίζω με τους καθηγητές στο Αργοστόλι. Τον Ανδρέα Φαραντάτο, φιλόλογο – λυκειάρχη, αρχαιολάτρη και το Γιώργο Μοσχόπουλο, φιλόλογο-ιστορικό. Μεγάλο δάσκαλο. Μάγο στη διδασκαλία – ανάλυση της ποίησης.

Τους εκλεκτούς της εφημερίδας «Βραδυνής» Μπάμπη Κλάρα, Κώστα Βάρναλη, Αναστάση Παπαναστασάτο κ.ά.

Το Θόδωρο Αγγελόπουλο

Τον Αντώνη Κατινάρη

Το Νίκο Δημητράτο

Το Μάκη Αποστολάτο

Τον Άκη Πάνου

Τον Κώστα Μανωλκίδη

Την Όλγα Παυλάτου.

Την παρέα των Εξαρχείων Μιχάλη Μπουρμπούλη, Γιώργο Γιαννουλάτο, Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Σαράντη Αλιβιζάτο, Γιώργο Τάμπαρη, Λίνο Κόκοτο.

Το Δημήτρη Δουκάρη

Το Μιχάλη Μπουρμπούλη

Τον Αντώνη Σαμαράκη

Την Έλλη Αλεξίου

Το Θόδωρο Δερβενιώτη

Τον Κώστα Καραγιάννη

Το Δημοσθένη Ζαδέ.

Τους εκλεκτούς της Ιωάννας Τσάτσου. Ευάγγελο Παπανούτσο, Πέπη Δαράκη, Αλόη Σιδέρη κ.ά.

Τον Κώστα Ευαγγελάτο

Τον Κίμωνα Φράιαρ

Το Μιχάλη Σταφυλά

Το Θέμο Μάιπα

Το Σταύρο Κουγιουμτζή

Τον Αντώνη Θεοδωρακόπουλο

Το Μίνω Βολανάκη

Τους ποιητικούς του Δήμου Καλλιθέας

Γιώργος Κάρτερ, Δημήτρης Ραβανής-Ρεντής, Σπ. Σαμοΐλης

Κριτική επιτροπή

Το Λευτέρη Παπαδόπουλο

Τον Παύλο Μάτεσι

Το Γιάννη Κοντό

Το Γιώργο Χρονά

Το Δημήτρη Χριστοδούλου

Τον Κώστα Καρούσο

Το Μάνο Χαριτάτο

Τους συνθέτες μου:

Μίμη Πλέσσα, Λουκιανό Κηλαηδόνη, Μιχάλη Τερζή, Θωμά Μπακαλάκο, Σπύρο Σαμοΐλη, Τάκη Σούκα, Γιώργο Τάμπαρη κ.ά.

Τους συνθέτες μελοποιημένης ποίησης που μέσα απ’ το έργο τους ήταν μία απ’ τις αιτίες κι αφορμές που με οδήγησαν στο μαγικό κόσμο των λέξεων: Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο, Σταύρο Ξαρχάκο, Μάνο Χατζιδάκι, Χρήστο Λεοντή, Γιάννη Σπανό, Θάνο Μικρούτσικο, Λίνο Κόκοτο, Ηλία Ανδριόπουλο κ.ά.

Τον Άγγελο Γόντικα

Τον Πάνο Πελεκάνο

Το Δημήτρη Νικορέτζο

Την Άννα Πολυτίμου

Τη Νιόβη Μπουμπούλη

Τον Αντώνη Ανδρεόλα

Το Θόδωρο Ζαχαράτο

Τους μεγάλους δημιουργούς μέσα απ’ το έργο τους. Έλληνες και παγκόσμιους γίγαντες όλων των τεχνών.

Τις εφημερίδες, τα περιοδικά, κάθε έντυπο που με φώτισαν μέσα απ’ τις σελίδες τους για τον πολιτισμό. Όντας εφημεριδοφάγος.

Τέλος τον πάνσοφο λαό. Τους απλούς ήρωες της καθημερινότητας, που καίγονται στο καμίνι της επιβίωσης. Στα οδοφράγματα που στήνουν οι προβοκάτορες της ζωής μας.


 

ΕΠΙΜΥΘΙΟ

Τι κέρδισα απ’ αυτούς τους φωτεινούς ανθρώπους στην ποίηση, στο τραγούδι, στη ζωή, νομίζω φαίνεται.

Τι έμαθα, τι λέγαμε όπως οι ιδιότητές τους και το χρονολόγιο των συναντήσεων, θα αναφέρεται αναλυτικά στο βιβλίο, που θα κυκλοφορήσει αργότερα, σχετικά μ’ αυτές τις συναντήσεις.

Όλοι έγιναν μικρά ή μεγάλα άστρα στον ουρανό της προσωπικής μου μυθολογίας. Φάροι, σχεδίες ή νησίδες, έρημοι βράχοι στο ταξίδι της ζωής μου, στην περιπέτεια της γραφής. Και η προσπάθεια συνεχίζεται 50 και πλέον χρόνια (απ’ το 1963).

Στα ράφια των βιβλιοθηκών και βιβλιοπωλείων. Αλλά και με άλλες συναντήσεις. Με τα μέλη της ΕΕΛ, της ΑΕΠΙ, της ΕΜΣΕ, του συλλόγου Εύγερος – Παναΐτ Ιστράτι.

Και αλλού, στα καφέ, στα θέατρα, στα σινεμά, στις γκαλερί, στα μάτια των απλών ανθρώπων. Παρατηρώντας διαβάτες και κτίρια. Κι εντός μου.

Σπύρος Ζαχαράτος

Εργάτης των Λέξεων

Αθήνα 31-12-2016

Υ.Γ.     Ο Ποιητής πρέπει να έχει

Έρωτα με τις λέξεις·

και Ιερό Ψώνιο

για την Ποίηση.

Από την τρύπα στο κρανίο

της πετριάς·

να μπαίνει

το Φως και τ’ Όνειρο.

Ταπεινότητα.

Μακριά απ’ τα καλάμια

κυρίως του επί-κοντώ·

τα άλλα σπάνε.

Σπ. Ζαχαράτος 31/12/1999


Έργα

ΤΟ ΛΙΓΟ ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ   Ι

η τριλογία της γης

Σταλαγμίτες, Μονόφυλλο 1985, Αίνος 1987

Καταφύγιο, Μονόφυλλο 1989, Αίνος 1991

Ανασκαφές, Μονόφυλλο 1995, Αίνος 1997

ΛΟΓΙΑ ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Αρκετά στη δισκογραφία

Πολλά μελοποιημένα στο συρτάρι

Και εκατοντάδες προς κρίση συνθετών

Ακολουθεί η δεύτερη γραφή των:

ΤΟ ΛΙΓΟ ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ  ΙΙ

η τριλογία της πολιτείας

Φύλακας φυλαχτών, Μονόφυλλο  2002, Εκδόσεις Οδός Πανός 2015

Ερήμην ερημία, Μονόφυλλο 2004

Στη φλούδα της καρδιάς, Μονόφυλλο 2006

ΤΟ ΛΙΓΟ ΠΟΥ ΛΑΜΠΕΙ ΙΙΙ

Η τριλογία της ετερότητας

Μινιατούρες, Μονόφυλλο 2008

Εξαρχείων τοίχος, Μονόφυλλο 2010

Ακροκέραμα, Μονόφυλλο 2012

Έπονται:

ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

α/ Επιλογές απ’ τις Δεκαετίες  του ’70  και του ’80

β/ Επιλογές απ’ τις Δεκαετίες του ’90 και του ’00

γ/ Η Δεκαετία του ’10


Αναζητώ ράφι

στη βιβλιοθήκη σου

θέση στην καρδιά σου

Ποίηση·

Κόμπος στο λαιμό

γροθιά στο στομάχι.

Ανατριχίλα δέρματος

ρίγος εσωτερικό·

καταιγίδα άστρων.

Και μια ευαίσθητη ψυχή

αν συγκινήσω

το θαύμα έχει συντελεσθεί.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΡΟΦΗ
Μνήμη Λουκιανού Κηλαηδόνη

 

Δεν έχω δρόμους και σταθμούς

τα θερινά δε λειτουργούνε το Φλεβάρη

γέμιζες νότες και γεφύρια τους γκρεμούς

εσύ που μίλαγες, καρδιά μου, στο φεγγάρι.

Αντίο Ευγνωμοσύνης.

Πρώτος έσκυψες στους στίχους μου.

Είσαι το πρώτο μου ιδιαίτερο τραγούδι.

Καλό ταξίδι

Καουμπόη μοναχέ της Ανθρωπιάς

Της μαγεμένης Ανατριχίλας

Των αηδονιών που λαλούν

Της Αρμονίας και του Κάλλους.

ΣΠΥΡΟΣ ΖΑΧΑΡΑΤΟΣ

Θέατρο «Μεταξουργείο»

Πέμπτη 9-2-2017

ώρα 18.00

 

Τέσσερα SMS στον Κώστα Ευαγγελάτο
Για την Πανσέληνο της Ποίησης

Αύγουστος ’18
Βίλλα Ροδόπη – Αργοστόλι

Ι
Μας χαρίζεις ποίηση
βιωμένη.
Έχεις κατακτήσει
τη δική σου
εσωτερική γλώσσα,
μέχρι το τελευταίο σου κύτταρο.
Αναπνέεις για την τέχνη.
Η αλήθεια σου μνήμη των ιδεών
νικάει τη λήθη
πεζών πραγμάτων.

ΙΙ
Μέσα μου αστράφτει
ο ουρανός της ποίησης.
Βρέχει λέξεις και συγκίνηση.
Στης χαρμολύπης τον καιρό
κουπαστή σου θα γίνω
ή βραχονησίδα.

ΙΙΙ
Φεγγοβολείς άστρο μου.

Έγινες λυγμός
και γιατρικό πληγών.
Μελισσολόι.

IV
Όπου κι αν πας
ό,τι κι αν κάνεις
να γυρίζεις
στον ουρανό
της παιδικής σου ηλικίας
και στην ποίηση.
Στο Ιόνιο κάλλος.

Ελεγείο
σε τέσσαρες πράξεις
Βότσαλα Συριανής ακτής
Μνήμη Μάνου Ελευθερίου

Μου ’λεγες θα γελάσουμε
μια Κυριακή Κυρίου
μα ’γώ ξανατραγούδησα
Μάνο Ελευθερίου.

Ποιητής,
Στιχουργός
Πεζογράφος
Δημιουργός ανεξίτηλων αξιών
Συλλέκτης στιγμών
Φιλικός Δάσκαλος

Ι
ΕΣΥ ΤΑ ΛΕΣ
Εσύ τα λες με τρεις στροφές
όνειρα και καταστροφές
σε μάθανε την τέχνη τη μεγάλη
κάτι αθάνατοι πικροί δασκάλοι.

Με της συγκίνησης τα σκήπτρα
της ομορφιάς χτυπάς τη μήτρα
κι ανθίζουν της ελπίδας μας οι στίχοι
εκεί που μοναχοί δεν έχουν τύχη.

Στου κόσμου τις ανηφοριές
βλέπεις την πίκρα δέκα οργιές
ψυχή μου της ψυχής τα γιατροσόφια
τα κάνεις με τα λόγια σου τ’ ατόφια.

1980
Για τον Άγιο Φεβρουάριο

ΙΙ
ΤΑ ΚΕΙΜΗΛΙΑ
Ιούλη μίλαγες στο χάρο
στης Κυριακής το λυκαυγές
άναψε το στερνό τσιγάρο
Αρχάγγελέ μου να σε πάρω
απ’ την κρυψώνα ξαναβγές.

Άφησες πίσω σου κειμήλια
και άφθονα διαμαντικά
τ’ άστρα θα γίνουνε καντήλια
κι εμείς με ματωμένα χείλια
σε χαιρετάμε βιαστικά.

Ο δρόμος έγινε ανθώνας
κυκλάμινα και κατιφές
όταν θα μπαίνει ο χειμώνας
θα σ’ αγαπάμε κατά μόνας
κι εσύ θ’ αγγίζεις κορυφές.

22-VII-18

ΙΙΙ

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Τα μεγάλα τραγούδια έχουν ρίζες βαθιά
μας πληγώνουν το στήθος, είναι μαύρα σπαθιά
τα μεγάλα τραγούδια είναι φλέβες θαρρείς
όπου γίναν ποτάμια, θα τις κόψαν νωρίς.

Ζήσαμε χρόνια εντός ορίου
και χάσαμε τις Κυριακές
το ’λεγες Μάνο Ελευθερίου
και γέμισες λαβωματιές.

Τα μεγάλα τραγούδια μας γεμίσαν ουλές
μας θυμίζουνε αίμα και αρρώστιες πολλές
τα μεγάλα τραγούδια είναι κάτι φωλιές
στις παλιές τις μαρκίζες, στις καυτές αντηλιές.

23-VII-18

IV

ΜΕΣΑ ΓΚΡΙΖΟ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ
Εσύ στου χρόνου τα πλοκάμια
μ’ Άγιους να μαλώνεις τα θεριά
και ψιθυρίζεις στα ποτάμια
όσοι φοβήθηκαν τη λάμια
ποτές τους δε θα δούνε ξαστεριά.

Μέσα στο γκρίζο του καιρού, μέσα στο θειάφι,
θα ζωγραφίζεις με τις λέξεις Πασχαλιές
άφησες πίσω της συγκίνησης χρυσάφι
κι ιερουργάνε κάτι Μάνες-Παναγιές.
Δε γίνεται να μοιάσουμε στην πέτρα
μία ζωή, αυλή, στα δύο μέτρα.

Απ’ των ματιών σου την αλμύρα
ενθύμια μοιράζεις μιας ζωής
όσοι δεν είχαν χαρακτήρα
είπες· κερδίσαν την πορφύρα
μα σκότωσαν το άστρο της Αυγής.

24-VII-18
Σπύρος Ζαχαράτος
Εργάτης των Λέξεων

 

© Σπύρος Ζαχαράτος

Στρ. Καλλάρη  34

111 45 – Αθήνα

210 8543729

6976 402 176

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 

 

 

 

 

Διαβάστηκε 3389 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Γόντικας Άγγελος Μανιωράκη Ελένη »

.:: πρόσφατα νέα ::.