.:: δελτία τύπου ::.

Γόντικας Άγγελος

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ – ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Ο Άγγελος Γόντικας γεννήθηκε στην Πάτρα. Είναι απόγονος της πολιτικής οικογένειας, που φέρει και τιμά επάξια, το βαρύ όνομα των Γοντικαίων.

Είναι εγγονός του Αθανασίου Π. Γόντικα: (Δικηγόρος – Ποινικολόγος – Νομοθέτης, πληρεξούσιος εις Εθνοσυνέλευσιν το 1862 και βουλευτής Αρκαδίας).

Είναι γιος του Χρήστου Αθ. Γόντικα (1875-1957), ο οποίος εγκατέλειψε στο ξεκίνημά της, την ιδέα πολιτικής καριέρας, διατέλεσε Νομάρχης σε διάφορους νομούς της Ελλάδας και Έπαρχος Τριχωνίδος.

Μάνα του Άγγελου Γόντικα, ήταν η Άρτα Κατσή, γνωστής οικογενείας της πόλης του Μεσολογγίου. Έχει σπουδάσει στη σχολή καλών τεχνών της Folkswangschulz: Ντεκόρ – Σχέδιο – Ζωγραφική και γραφικές τέχνες στο ESSEN της Δ. Γερμανίας. Από το 1965-1995, διατηρούσε λιθογραφείο offset (όφσετ) στα Πατήσια με τη φίρμα:
OFFSETGRAFIKER – ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΡ. ΓΟΝΤΙΚΑΣ.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι:

Η γνωστή και τρανή συγγραφέας Βούλα Διαμιανάκου – ο κριτικός Β. Κουντουρίδης – ο συγγραφέας, πολιτικός και πρόεδρος της Βουλής Βύρων Πολύδωρας – η επίσης συγγραφέας Ντίνα Βλάχου και άλλοι, έχουν γράψει για το έργο και τη διαδρομή του στα γράμματα.


 

 


 
Χρόνια εξήντα περίμενα να έρθει η ώρα η στιγμή! Και νάτη! Είναι ετούτη η πιο γλυκιά, τρανή και Ιερή! Είναι αυτή, που για μένα, μόλις τώρα κοντά λες πέθανε, ο Βασιλιάς Αϊτός! Ήταν αυτός, που ποτέ δεν άφησε ο πόνος της καρδιάς μου, απ’ τη σκέψη μου να βγει! Αυτός ο μεγάλος πόνος και καημός, ρίζες βαθιές μες την ψυχή μου είχε απλώσει. Λες και κάποια Άγια, ευλογημένη αέναη πηγή, σταλαγματιά σταλαγματιά τις πότιζε κι άκουγα στο μέσα μου, εκείνονε το γλυκόπικρο απόηχο, τη θύμησή του, χωρίς σταματημό, να μου σγαρλίζει.

Έτσι! Τον είχα συνέχεια κοντά μου, τον άγγιζα, τον έβλεπα, με πόση χαρά κι αγάπη, «Θεέ μου, Τον κουβέντιαζα, κάθε βραδιά μέσα στα      όνειρά μου!»

Κι ήταν Αυτός, που τ’ αστέρια όλα τον καμάρωναν! Ήταν Αυτός! Που όταν ο Ουρανός έχανε τον Ήλιο και σκοτείνιαζε, τη ράχη του τα σύννεφα χαϊδεύαν!

Τον είχα σύμβουλο-φίλο-αδελφό, μεγάλο κι αγαπημένο στη ζωγραφική μου δάσκαλο! Μα ακόμα, κάτι σαν πατέρα δεύτερο κι αν τον κοιτούσες έβλεπες, μονάχα ένα παιδί.

Ήταν, η πιο τρανή και δυνατή, η άλλη μου η καρδιά! Ήταν αυτός που έλαμπε πιότερο κι απ’ το ατόφιο το χρυσάφι! Ήταν ολόγιομο φεγγάρι, που ’φεγγε μες τη Ζωή τη στράτα μου, να βλέπω μη σκοντάψω! Ο πιο αληθινός προστάτης μου! Χίλιες φορές αδέρφι! Τον δρόμο πάντα μου ’δειχνε, πρότυπο και μπούσουλα! στο διάβα μου τον είχα. Και τώρα ακόμα, σαν βάζω το πινέλο στον καμβά, το χρώμα, εκείνος μου το πλάθει!

ΕΝΑΣ ΑΪΤΟΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε γιατί ένιωθα μεγάλη ανάγκη και υποχρέωση να τιμήσω τη μνήμη του αδελφού μου Θόδωρου, σημειώνοντας, με περιληπτικές αναφορές της μεγάλης ιστορίας του, στην τόσο μικρή και σύντομη στράτα της ζωής του. Μιας ζωής, που τη μορφή και τον τρόπο της, που περπατήθηκε, τον καθόρισε, όχι δυστυχώς η Φύση ή ο μεγάλος Τρανός Πρωτομάστορας Θεός, αλλά κάποια ζώα φασιστοειδή, κάποιο ρουφιάνοι και προδότες, της πολυβασανισμένης μας πατρίδας.

Τούτο το βιβλίο γράφτηκε και για εκείνους που δε θέλουνε να θυμούνται, της πιο βρώμικης ατιμίας την ντροπή! Γράφτηκε για να επαναφέρω στη μνήμη εκείνων, που κάποτε, δεν είχανε τη λεβεντιά, να σταθούν απέναντι και τιμωροί σ’ εκείνους, τον ποδοπάτησαν. Τον βασάνισαν, ματώνοντας την αγνή και τρυφερή ψυχούλα του, μικραίνοντας τη διαδρομή της ζωής του και μάλιστα με αργό θάνατο. Είναι σίγουρο βέβαια, πως αυτά που γράφω, είναι για να μάθουν όσοι δεν ξέρουν, ή που κάνουνε πως δεν ξέρουν, την πικρή ετούτη, ολόγυμνη αλήθεια. Ακόμα για εκείνους, που δεν ξέρουν, γιατί δε μάθανε, πως πρέπει να σέβονται, τουλάχιστον τους αδικοχαμένους και βασανισμένους νεκρούς. Τέλος, σε όλους αυτούς λέω, πως ποτέ δεν είναι αργά, αν θέλουνε διαβάζοντάς το, τούτο το γραπτό, να ζητήσουνε συγνώμη απ’ το Θεό και το νεκρό μου αδελφό, γιατί και εκεί που βρίσκεται, αν τους ακούει θα πονάει και εξαιτίας τους θα τρίζουν τα κόκαλά του.

«ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΑ – ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΙ

ΕΚΕΙΝΟΥ Η ΤΡΑΝΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ

ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙ»

«ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ - ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ»

«ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΡ. ΓΟΝΤΙΚΑΣ»

   Αυτός ο θαυμαστός, πολύπλευρος Ζωγράφος - Συγγραφέας -Ποιητής και Στιχουργός,

είναι ένα όνομα, που δεσπόζει σήμερα, στις «καλές τέχνες».

Μετά από εκδόσεις των βιβλίων του, όπως τα μυθιστορήματα:

 

                                 * ΕΡΩΤΑΣ και ΠΟΛΕΜΟΣ

                                 * ΜΑΡΚΟΣ και ΔΑΦΝΗ (ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ 1999), το

                                 * ΕΝΑΣ ΑΗΤΟΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ «Μυθιστορήματα».

* και την ποιητική συλλογή με τίτλο: ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ

 ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ:

ΕΛΛΗ-  ΔΑΝΑΗ,

καθώς και πολλών διηγημάτων, ξεχωρίζει όλο και πιο πολύ στους κύκλους των φίλων τού βιβλίου και της εικαστικής τέχνης.

   Ο Άγγελος Γόντικας γεννήθηκε στην Πάτρα, απόγονος πολύ μεγάλης και γνωστής οικογένειας, ο οποίος τιμά και φέρει αντάξια το όνομα των Γοντικαίων, που κληρονόμησε.

   Στα δεκατρία του χρόνια, άρχισε να τον τραβάει η κιθάρα και το τραγούδι, τα οποία τον συγκινούσαν και τα αγάπησε πολύ, ίσως επειδή σε καθημερινή βάση έπαιρνε ακούσματα από τα μεγαλύτερά του αδέλφια, οι οποίοι ήταν ερασιτέχνες μουσικοί και ασχολούντο πέρα από την κυρίως δουλειά τους.

   Η ζωγραφική ήταν αυτή που κατείχε στην καρδιά του την πρώτη θέση, κυρίως στα νεανικά του χρόνια. Όταν ήταν ακόμα στη γενέτειρά τους την Πάτρα, μαθητής ακόμα, σχεδίαζε στους εξωτερικούς τοίχους και τις Εθνικές γιορτές, των δύο σχολείων 3ου και 4ου Γυμνάσιου Αρρένων. Ζωγράφιζε διάφορες σκηνές, με παραστάσεις από μάχες τού 1821 κυρίως και από τον πόλεμο του 1940 στο Αλβανικό μέτωπο.

   1955 ήλθε μόνιμα πια στην Αθήνα, εργάστηκε ως γραφίστας και μακετίστας, που όμως παράλληλα, αναλάμβανε και διαφημιστικά πανό ταινιών, διάφορων κινηματογραφικών εταιριών.

   1959 πραγματοποιεί την πρώτη του ατομική έκθεση όπου έχει καλύψει μέχρι σήμερα τις 48.

   1963 φεύγει για Γερμανία, για να πλουτίσει τις γνώσεις του, στις γραφικές τέχνες, στην καλών τεχνών τού ESSEN την «FOLKWANGSCHLE».

   1966 ανοίγει δικό του λιθογραφείο, τυπώνει την «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ», για κάποια χρόνια, επιπλέον συνεργάζεται και καλλιτεχνικά: «Εικονογράφηση – Συμμετοχή με έργα του εμπλουτίζοντας την όλη εμφάνιση του βιβλίου, με Ζωγραφικά – Διηγήματα και Ποιήματα. Πρέπει να σημειωθεί πως αυτό το συλλεκτικό, σπάνιο και τόσο αξιόλογο βιβλίο εξακοσίων (600) περίπου σελίδων, βγαίνει άπαξ του έτους επί 80 περίπου χρόνια και έχει βραβευτεί από την «ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ», «Εκδόσεις Μαυρίδης».

   Ο Άγγελος Γόντικας, ανήσυχη φύση όπως είναι, αχόρταγος στο να δημιουργεί, χρησιμοποιεί ακόμα και τα όποια αποθέματα ενέργειας που ποτέ δεν του λείπουνε και όποτε το θεωρήσει αναγκαίο, δημοσιεύει σε εφημερίδες, Αθήνα, Πάτρα και σε πολλές επαρχιακές πόλεις, διάφορα γραπτά του, ανάλογα με την έμπνευσή του και τα θέματα, που παίζουν στην κάθε εποχή.

   «Συνοπτικά, αυτό είναι περίπου το πορτρέτο τού δημιουργού Άγγελου Γόντικα».

Περσεύς Αθηναίος

Ο Άγγελος Γόντικας και οι εξομολογήσεις του

Νότες, καβαλέτο και γράμματα

 

   (…) Οι φίλοι του τον έλεγαν «γέρο» καθώς ήταν πάντα σκεπτικός. Όσο θυμάται τον εαυτό του τυραννιέται από διάφορα «γιατί», γιατί δεν αξιοκρατείται η κοινωνία μας, γιατί δεν συνειδητοποιούμε τις ευθύνες μας για τα πλήγματα της νεολαίας και για την κατασκευή ενός κόσμου ατιμίας, κλεψιάς, ναρκωτικών και εύκολου χρήματος. Υπερευαίσθητος με τους νέους ανθρώπους και τους αδύναμους και κατατρεγμένους λαούς, αποτυπώνει τα δράματά τους στους πίνακές του.

Συνθέσεις και εικόνες πλημμυρισμένες από συναίσθημα, υποκρύπτουν μυστικά, διδάγματα και στάσεις ζωής. Φόρμες και χρώματα πλάθονται αρχικά στο μυαλό του και μετά από τ’ απλούστερα ερεθίσματα.

   «Είμαι εγκεφαλικός ζωγράφος, δημιουργός τού ατελιέ. Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να συμβουλεύονται τη φύση, όχι να την αντιγράφουν. Γενικά θεωρούμαι ιμπρεσιονιστής αλλά τα έργα μου διέπονται από εξπρεσιονιστικά στοιχεία».

Εισέβαλλε πανηγυρικά στην Εθνική Πινακοθήκη γιατί ζωγράφισε παράδοξα με τα νύχια και τα δάχτυλα. Ανακάλυψε αυτή την ιδιάζουσα τεχνική καθώς το πινέλο δεν πετύχαινε ουράνιες ατμόσφαιρες και φόντα τού υπερπέραν. Η αγριάδα τού εργαλείου παραμερίστηκε με το άγγιγμα του δεξιοτέχνη…

Ο Άγγελος Γόντικας επιδεικνύει τον εντυπωσιακό αριθμό των εβδομηντατεσσάρων ατομικών εκθέσεων πανελληνίως. Θεωρεί σταθμούς τής καριέρας του τις εγκωμιαστικές κριτικές τού τύπου και το τηλεοπτικό αφιέρωμα της ΕΡΤ σε μια μεγάλη έκθεση στη Θεσσαλονίκη, το 1967, στα πρώτα του βήματα. Ακόμα, τα ζωγραφικά του έργα με θέμα τα χρόνια τής κατοχής στην Κρήτη, τα οποία βασίστηκαν σε πραγματικά ντοκουμέντα. Στη θέα τους δυο γυναίκες αναγνώρισαν δικούς τους ανθρώπους και λιποθύμησαν.

Ο καλλιτέχνης προτιμά τις εκθέσεις από τη σταθερότητα των γκαλερί. «Εκεί γίνεται καθαρό εμπόριο. Οι στημένες παραγγελίες όμως δεν συμβαδίζουν με την τέχνη. Εγώ προτίμησα να ικανοποιώ τις βιοποριστικές μου ανάγκες με άλλον τρόπο», τονίζει ο καταξιωμένος ζωγράφος.

Πράγματι, διατηρούσε μεγάλο εργοστάσιο λιθογραφιών, «οφ-σετ» στην πρωτεύουσα. Συνεργαζόταν με διάφορες επιχειρήσεις, εκδοτικούς οίκους, κινηματογραφικούς παραγωγούς.

Όταν επήλθε η αναγνώριση, δόθηκε αποκλειστικά στην εικαστική δημιουργία. Η τελευταία μάλιστα κατά την άποψή του, γίνεται πια σεβαστή στους Έλληνες. «Παλιά ψώνιζαν οτιδήποτε για να γεμίσουν τους τοίχους τους. Ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα οι φιλότεχνοι. Σήμερα όμως εμφανίζονται γνώστες τής αξίας ενός αυθεντικού έργου. Το ελληνικό κοινό εκτιμά την τέχνη πια, και ας το κακολογούν τόσοι ξενομανείς», λέει ο Άγγελος Γόντικας.

Ο ίδιος δεν εμμένει στον καμβά, αλλά γράφει και ποιήματα και πεζοτράγουδα. Σκοπεύει μάλιστα να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο κοινωνικού περιεχομένου.

Θα μείνει κοντά μας ως τις 31 Οκτωβρίου. Μετά θα συνεχίσει το εικαστικό του οδοιπορικό στην Αθήνα.

   Βουλιάξτε στις γαλήνιες παστέλ θάλασσές του, περπατήστε στα τοπία τής άγριας ελληνικής εξοχής, εξερευνείστε τις εκφράσεις των γυναικών και των στερημένων αλητάκων, αποκρυπτογραφήστε τα σημάδια τού θείου στις συγχρόνως ρεαλιστικές και ονειρικές συνθέσεις του. Κοινή αναζήτηση η απόλυτη ελευθερία. Ο άνθρωπος που «κοιτά ψηλά» όχι μόνο ετυμολογικά. Αν και σήμερα ο παράδεισος φαντάζει όλο και πιο άπιαστος η αύρα του συχνά βγαίνει από την ψυχή και κινητοποιεί τα χέρια…

Αυτά με τη σειρά τους τραβούν τα βλέμματα.

 

 

 

 

Νέο έργο τού Άγγελου Γόντικα

 

   Το πολύπλευρο και πολύμορφο ταλέντο του Άγγελου Γόντικα, φαίνεται πως δεν τον αφήνει ούτε στιγμή χωρίς να δημιουργεί.

   Ο συμπατριώτης μας αυτός λατρεύει την πόλη όπου και γεννήθηκε. Θα μας ξαφνιάσει τον ερχόμενο χειμώνα με το θεατρικό του έργο «Παιχνίδι τής μοίρας», που θα ανέβει στο θέατρο «Έναστρον» (Αθήνα), της κας Μαίρης Τράγκα.

   Πρόκειται απ’ ό,τι μας πληροφόρησαν για μια αληθινή ιστορία ενός ερωτευμένου ζευγαριού – Σέρβος και Κοσοβάρα, φοιτητές ιατρικής και φαρμακευτικής αντίστοιχα, η οποία διαδραματίστηκε κατά τους βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι.

   Ακούγεται πως πρόκειται για πολύ αξιόλογο έργο – τραγωδία από την οποία εμπνεύστηκε ο Άγγελος Γόντικας και δημιούργησε ολόκληρο αυτό το έργο και μετά έγραψε το σενάριο.

   Του ευχόμαστε σαν Πατρινοί καλή επιτυχία σε κάθε συγγραφικό του έργο, όπως επίσης και στο βιβλίο του που είναι υπό έκδοση «Έρωτας και πόλεμος».

   Ο Άγγελος έχεις αγαπηθεί σαν δημιουργός στην πρωτεύουσα, αναγνωρισμένος από την πολιτεία με έργα του αγορασμένα από την Εθνική Πινακοθήκη που σαν καταξιωμένος ζωγράφος, το όνομά του δεσπόζει στον εικαστικό χώρο.

 

 

 

 

 

 

Ο ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΟΝΤΙΚΑΣ

(Του Περσέα Αθηναίου)

 

Το παναιώνιο ειδύλλιο του ευσυνείδητου καλλιτέχνη με την ελληνική φύση.

   Από το σημείο αυτό αρχίζει ένα χρονικό γεμάτο από χρωματική μαγεία, που αγγίζει την ανθρώπινη ψυχή, τη γαλουχεί και την πλημμυρίζει συγκίνηση. Τη συγκίνηση, που ο ίδιος ο φυσιολάτρης καλλιτέχνης νοιώθει σε κάθε επαφή του με την αγνότητα και την ηδονική πανδαισία τού κάθε τοπίου τής πατρίδας μας.

   Χωρίς παρεκκλίσεις, χωρίς επηρεασμούς από τα σύγχρονα μηνύματα, πιστός στις αρχές και τις παρορμήσεις του, κάθε φορά που εκθέτει έργα του, αναδημιουργείται πάνω στην ίδια πορεία, που από χρόνια έχει διαγράψει. Ο ρομαντισμός, ο σεβασμός στην ηθική τής τέχνης, χωρίς να προδώσει ποτέ και στο ελάχιστο, την παραδοσιακή ιστορία τής εμπρεσιονιστικής σχολής, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά στοιχεία και της σημερινής του παρουσίας στη μεγάλη αίθουσα του «Παρνασσού», που πάντα φιλοξενεί τις αισθησιακές δημιουργίες του.

   Σαράντα έξι αριστουργήματα. Ποιο απ’ όλα αυτά είναι καλύτερο από το άλλο, κανείς δεν θα μπορέσει να βεβαιώσει. Γιατί, κάθε ένα, αποδεικνύει την ευγένεια, την ειλικρίνεια, το σεβασμό προς την τέχνη, αλλά και στο επισκέπτη αυτού τού εικαστικού λευκώματος.

   Τοπία, θάλασσες, κτίσματα, πρόσωπα, πανέμορφοι ελληνικοί χώροι, ψαρόβαρκες που γεύονται τη θαλάσσια γαλήνη, λιμνοθάλασσες μέσα στην απεραντοσύνη τού ονειρικού κόλπου, χωριουδάκια γραφικά, αγκαλιασμένα με την ελληνική απλότητα και τη φυσική αρμονία. Κάποιες ελκυστικές φιγούρες μια χωριανής και ενός Γεροδήμου, που περπατά φορτωμένος με τις σκέψεις του και ένας στρατοκόπος πάνω στο άλογό του, πορεύεται προς το άπειρο, βιβλική μορφή που εντυπωσιάζει και δένει την προσοχή μας.

   Αλλά πού να πρωτοσταθείς μέσα σ’ αυτήν την αίθουσα, με τον πλούτο που ο ρομαντισμός ο πηγαίος, έχει δώσει ξανά το άπλετο φως του; Πόσο χιούμορ και φιλοσοφία έχει ντυθεί το αριστουργηματάκι με το «Τσουπί στη στράτα», με την ανεμελιά τής ηλικίας, με το αγνάντεμα της αλήθειας της ζωής!

   Εντυπωσιακό έργο, το «Κορίτσι με το μυθιστόρημα». Εικόνα τής σύγχρονης ζωής! Στιγμιότυπα που σε ελκύουν, έτσι όπως είναι σχεδιασμένα και τονισμένα με φυσικά, απαλά, ευπρόσδεκτα χρώματα.

   Μια έντονα δοσμένη προσωπογραφία, σταματά για πολύ την περιπλάνησή μας. Είναι η Βίκυ! Ζωντανό σχέδιο, συγκινησιακός χρωματικός κόσμος, ο ρομαντισμός τού καλού καιρού και εδώ απτά τα σημάδια του. Φαίνεται ότι και στις προσωπογραφίες του ο Άγγελος Γόντικας διαχέει το πηγαίο ποιητικό στοιχείο.

   Αναζητώντας στις μορφές, το γήινο υπαρκτό, συναντούμε και εδώ τον λυρισμό, το ανθρώπινο φως, το ρίγος, που προκαλεί η ομορφιά, που η νεανική φύση δίνει στο πρόσωπο, όπως άψογα έχει σχεδιαστεί και τονισθεί με φυσικές αποχρώσεις. Είναι ένας πίνακας με πολλή φιλοσοφία ερμηνευμένος. Παρουσιάζει μια γυναικεία μορφή, αλλά το βασικό σημείο τής σύλληψης είναι ένα τριαντάφυλλο, που τονίζει την εκφραστική γυμνότητα της γυναίκας.

   Ο Άγγελος Γόντικας διαθέτει μια θεματογραφία, που τη διακρίνει η ποικιλία και ο διάφορος χρωματικός τονισμός, που ως αποτέλεσμα έχει να ανανεώνει τις εντυπώσεις και να απομακρύνει τη μονοτονία. Από το ένα «ταμπλώ» στο άλλο και μια άλλη εικόνα.

   Στρατοκόπος ο ίδιος, βρίσκει τον εαυτό του, κοντά στην ερημική γαλήνη ενός παλιού μοναστηριού, πότε στη μοναξιά κάποιας κοιλάδας, όπου τον αιφνιδιάζει το πέρασμα μιας αγρότισσας, φορτωμένης, αγκομαχώντας από το βάρος. Είναι ο μόχθος τής ανθρώπινης ύπαρξης που ο Άγγελος Γόντικας πέτυχε να απαθανατίσει με τον έμπειρο χρωστήρα του. Η ανθρωπιά του, η φιλοσοφία του, γεμίζουν το πρόσωπο της χωρικής, εντυπωσιάζοντας. Είναι ένα έργο κλασσικό, έργο εκπληκτικό, ζωντανό, γεμάτο συγκίνηση και αλήθεια.

   Αλλά η φιλοσοφία τού καλλιτέχνη αναδύεται μέσα από την εικόνα τής Σταύρωσης. Ο τίτλος τού αριστουργήματος: «Γιατί;». Αυτό το τραγικό ερώτημα που φωνάζει, που γίνεται κραυγή παγκόσμια, προξενεί ρίγος στον σκεπτόμενο άνθρωπο.

Πράγματι. Γιατί αυτό το έγκλημα, που συνεχίζεται ως σήμερα, από το λόφο τού αίματος ενός αθώου και θα συνεχίζεται έως το τέλος τής ανθρωπότητας, που πληρώνει σκληρά την αδικία.

Ο κόσμος τού Άγγελου Γόντικα είναι η Ελλάδα, η πατρίδα μας, με τις πολλές αγνές ομορφιές της, που άθελά σου γίνεσαι λυρικός, αισθηματικός, ονειροπόλος, αλλά και φιλόσοφος. Γιατί η φιλοσοφία τού ζωγράφου είναι ολοφάνερη, ακόμα και στα κλασσικά του έργα, με τα άλογα. Έτσι, μας σταματά η τρυφερότητα, που περιβάλλει τον «θηλασμό» τού πουλαριού, που ο καλλιτέχνης έχει αποδώσει με αλήθεια αλλά και σκέψη.

Είναι ακόμα η γαλήνη στο Πόρτο Χέλι, η ονειροπόληση στις ακρογιαλιές τής Κόστας, είναι το αγνάντεμα του παλιού πύργου στο Λόφο, είναι η νοσταλγία μιας «Ασημαυγής» αλλά είναι ακόμα και η αναζήτηση της αλήθειας μέσα στο σκοτάδι ενός τούνελ. Συμβολική απεικόνιση της ανθρώπινης αγωνίας.

Θα θέλαμε πολλά ακόμα να πούμε. Αλλά ο χώρος μάς διακόπτει τη γοητεία που ο Άγγελος Γόντικας κατόρθωσε και αυτή τη φορά να χαρίσει στο κόσμο τής παναιώνιας τέχνης. Είναι μια τέχνη που ξαφνιάζει, με τους απέριττους ιριδισμούς, που προσφέρει αισιοδοξία και πίστη στη ζωή, στους χαλεπούς καιρούς που περνάμε…

 

 

 

 Έρωτας και Πόλεμος

Ο βασικός λόγος που μ’ έκανε να αισθανθώ εφιαλτικά έντονη την ανάγκη να γράψω γι’ αυτήν την ιστορία δεν ήταν μόνο επειδή βασίζεται σε αληθινά γεγονότα από την αρχή ως το τέλος και μου ήταν γνωστά. Ήταν το ξύπνημα σε αυτές τις θύμησες, που με πήγαν πίσω πάνω από μισό αιώνα, όταν τυχαία συνάντησα σε μία εκδήλωση την ηρωίδα τού βιβλίου, που εδώ την ονόμασα «Πούλια».

Ξάφνιασε και τους δυο μας αυτή η απρόσμενη συνάντηση, σαν θέλησαν να μας γνωρίσουν με τις συνηθισμένες συστάσεις που κάνουν οι διοργανωτές μιας εκδήλωσης.

Τότε θυμηθήκαμε ο ένας τον άλλο: από νέοι, βρεθήκαμε πάλι στη δύση σχεδόν της ζωής μας.

Μετά από αυτό το συγκινητικό συναπάντημα, όσο μιλούσαμε για τα περασμένα εκείνα χρόνια, που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα που αναφέρω μέσα σ’ αυτό το βιβλίο, τόσο εναποθήκευα στο μυαλό όλες εκείνες τις λεπτομέρειες, που άλλες με τα χρόνια είχα ξεχάσει και άλλες ίσως δεν ήξερα καθόλου.

Κάποιες, και ίσως τις περισσότερες φορές συναντάει κανείς ζευγάρια που δείχνουν πως ζουν γιομάτα από ευτυχία. Έτσι ανυποψίαστα βαδίζουν και νιώθουνε πως έχουν πιάσει τη ζωή με τα δυο τους χέρια. Σε κάποια στιγμή τούς ταράζει τα νερά η θλιβερή διαπίστωση για το μεγάλο που έκαναν το λάθος. Μπέρδεψαν τον πόθο με την αγάπη!

Όμως οι ήρωες του βιβλίου μας, έσκαψαν βαθιά σα να ρίξανε το σπόρο, και τον σκέπασαν μέσα στο παχύ το χώμα, δεν περίμεναν τη βροχή πότε θά ’ρθει, τον πότιζαν με αγάπης δάκρυα, που τα γεννούσε ένας θεός, ένας θεός δυνατός, που τ’ όνομά του «Έρωτας», γι’ αυτό και τράνεψε πολύ τούτο το δεντρί και άντεξε σε όλη τη ζωή τους η αγάπη.

 

 

 

 

 

  Άγγελος Γόντικας

Έρωτας Και Πόλεμος

Μυθιστόρημα, 2002

   Έρωτας και Πόλεμος είναι ο τίτλος του βιβλίου του Α. Γόντικα, το οποίο πρόσφατα είχα τη χαρά και την τιμή να παραλάβω ταχυδρομικώς από τον ίδιο. Πέρα από τις ευχαριστίες μου για την ευγενή και ευαίσθητη χειρονομία του, σαν ένας απλός αναγνώστης θεωρώ υποχρέωσή μου να καταθέσω τις δικές μου απόψεις και να εξάρω το θαυμασμό και τη συγκίνηση που ένιωσα, καθώς και τη γοητεία της τέχνης, η οποία σαν αναλαμπή και ψυχική ανάταση προβάλει μέσα από τις 270 σελίδες του βιβλίου του.

   Επιστροφή στο παρελθόν επιχειρεί να κάνει ο συγγραφέας Άγγελος Γόντικας με το βιβλίο του, Έρωτας και Πόλεμος και την πετυχαίνει με άριστο τρόπο. Βέβαιο είναι ότι τέτοια «ταξίδια» στο παρελθόν, πέρα από το ότι δεν είναι και τόσο εύκολο να γίνονται, όταν όμως επιτυγχάνονται αποτελούν ευγενικές εξαιρέσεις και κοσμούν την κοινωνία μας, όπως ένα γοητευτικό λυκαυγές που διαγράφει μια καλή ημέρα.

   Για την εποχή μας, μιας εποχής που άλλα ατονούν (παράδοση, ήθη, έθιμα και αξίες) και άλλα (πολιτισμός, τέχνες, βιβλίο κ.ά.) που συμπυκνώνονται στην ύλη και αλλοιώνεται η πνευματική τροφή στο έπακρο ή περιθωριοποιείται στο ελάχιστο, ο Έρωτας και Πόλεμος, δίνει το δικό του άστραμμα.

   Πρόκειται για μια κατηγορία Καλών Έργων που μένει, άσπιλη και αγνή, σαν ακρόδακρο παρθένας κόρης, που όμως συναντά τρομερές δυσκολίες επιβίωσης, αφού η «νέα» λογοτεχνία, σε μεγάλο βαθμό, επιδίδεται στην επαγγελματοποίηση παραθέτοντας κείμενα άσχετα με τη λογοτεχνία, αλλά προσιτά για τη «μοντέρνα» εποχή.

   Μέσα στη δίνη της καταναλωτικής κοινωνίας, δίνει κι αυτή τα έργα της (η «μοντέρνα» λογοτεχνία) δηλαδή, πορνογραφήματα και «παραμύθια» action και φανταστικά, ικανά να αποπροσανατολίζουν του αναγνώστες, ιδιαίτερα τους νέους, προς άλλες ατραπούς και ενδιαφέροντα.

 

 

 

 

Έρωτας και Πούλια, Φαίδων, Πλούταρχος και Φαίδρα. Ονόματα σύμβολα, πραγματικά και μυθολογικά. Ονόματα, όμως, που μαζί με κάποια άλλα, όπως ο κιθαρίστας Γιαννάκης, μια ταβερνιάρισσα, η κυρ-Αριστέα, η «Ευδοκία-Βαλεντίνη», οι αντιφασίστες Καρλ και Βιτόριο και άλλα, «κρύβουν» πραγματικά πρόσωπα μιας νεανικής παρέας στα χρόνια των μεγάλων ηρωικών, απελευθερωτικών αγώνων του λαού μας.

Πενήντα χρόνια πίσω γυρνά τον αναγνώστη το μυθ-ιστόρημα του ΑΓΓΕΛΟΥ ΓΟΝΤΙΚΑ «ΕΡΩΤΑΣ και ΠΟΛΕΜΟΣ» (εκδόσεις Σοκόλη).

Ο Άγγελος Γόντικας, γνωστός νάιφ ζωγράφος, καταθέτοντας το πρώτο του μυθιστόρημα, ομολογεί ότι «αισθάνθηκε εφιαλτικά έντονη την ανάγκη» να γράψει για την ιστορία που διηγείται το βιβλίο του, όχι μόνο γιατί αφορά σε αληθινά γεγονότα που τα γνώριζε και τα οποία τον γύρισαν πενήντα χρόνια πίσω, όταν σε μια εκδήλωση, τυχαία ξανασυνάντησε την κεντρική ηρωίδα του βιβλίου του. Την «Πούλια», όπως συμβολικά την ονόμασε.

Το συγκινητικό συναπάντημά του με την πανέμορφη στη νιότη της «Πούλια», του έβαλε το μολύβι στο χέρι, για να «ζωγραφίσει» με λέξεις αυτή τη φορά, με μια ζωντανή, αναπαραστατική γλώσσα και με

συγκίνηση, την ερωτική ιστορία της Πούλιας με τον Έρωτα, έναν μικρό τροβαδούρο. Έρωτας που «πιάστηκε» στο φτωχό ταβερνάκι της Κυρ-Αριστέας και την πορεία της ζωής τους.

 

 

Άγγελος Γόντικας

   Αυτός ο θαυμαστός πολύπλευρος καλλιτέχνης: Ζωγράφος - Συγγραφέας - Ποιητής - Μουσικός, ο Άγγελος, είναι ένα όνομα που δεσπόζει σήμερα στο χώρο των εικαστικών τεχνών όλο και πιο πολύ.

Μετά από τις εκδόσεις των βιβλίων του, το μυθιστόρημα: ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ και το ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, που περιλαμβάνει τρεις ενότητες (αποφθέγματα - ποίηση – στίχος), το όνομά του ακούγεται, ακόμα πιο έντονα στους κύκλους των φίλων του βιβλίου και γενικά στο αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα.

   Ο Άγγελος Γόντικας γεννήθηκε στην Πάτρα, από πολύ μεγάλη οικογένεια, που φέρει και τιμά επάξια το όνομα των Γοντικαίων. Από πολύ μικρή ηλικία είχε διαπιστωθεί από ανθρώπους, του οικογενειακού, φιλικού κύκλου και από άλλα άτομα της οικογένειάς του, ότι είχε ταλέντο στη ζωγραφική και επίσης ότι παρουσίαζε μια άνεση στη γραφή, εκτός δε απ’ αυτό, έγραφε στη στιγμή σε ηλικία εννέα δέκα ετών, ποιηματάκια σε μικρά τετράστιχα. Στα δεκατρία του χρόνια, άρχισε να τον τραβάει η κιθάρα και το τραγούδι, που σε καθημερινή βάση, άκουγε να τραγουδούν και να παίζουν, τα μεγαλύτερα ;αδέλφια του, που είχαν τη μουσική σαν χόμπι και διασκέδαση, με την οποία ασχολήθηκε συστηματικά.

   Έτσι όταν τελείωσε με το σχολειό, τη φοίτησή του στην Πάτρα, στην προτελευταία τάξη του Γυμνασίου, διέκοψε για λόγους σοβαρούς επί τρία χρόνια και τέλειωσε αργότερα, παίρνοντας απολυτήριο (ενδεικτικό) του Γυμνασίου από την Αθήνα, όπου είχε εγκατασταθεί μονίμως.

Όμως όσο ήταν ακόμα στη γενέτειρά του, εκτός από τα μαθήματά του, είχε ασχοληθεί και δραστηριοποιηθεί και στη ζωγραφική. Μάλιστα είχε γίνει το αγαπημένο παιδί του Γυμνασίου, γιατί διακοσμούσε τους εξωτερικούς τοίχους κυρίως των δυο σχολείων Γ΄ και Δ΄ Πατρών, κατά την περίοδο των εθνικών εορτών 25ης Μαρτίου και 28ης Οκτωβρίου. Ήταν τριακόσια περίπου τετραγωνικά μέτρα τοίχος, που τον κάλυπτε με πανό, επάνω στα οποία ζωγράφιζε παραστάσεις (συνθέσεις) από μάχες του 1821 και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που έλαβαν χώρα στο Αλβανικό μέτωπο του 1940. Το 1955 έρχεται μόνιμα πια στην Αθήνα, εργάζεται σαν γραφίστας και μακετίστας, όμως παράλληλα, αναλαμβάνει τα διαφημιστικά πανό των κινηματογράφων, για διάφορες ταινίες. Το 1959 κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση, όπου στη συνέχεια, ακολούθησαν και πολλές δεκάδες άλλες. Το 1963 φεύγει στη Γερμανία, σπουδάζοντας γραφικές τέχνες στο Έσσεν. Το 1968 γίνεται μόνιμος συνεργάτης στις εκδόσεις Μαυρίδη στη «ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ», βιβλίο επτακοσίων περίπου σελίδων, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, που βγαίνει επί 66 χρόνια. Εκεί γράφει διηγήματα, ποιήματα και εικονογράφηση.

   Ο Άγγελος Γόντικας, ανήσυχη φύση όπως είναι, αχόρταγος στο να δημιουργεί, δημοσιεύει γραπτά του, σε αρκετές εφημερίδες, κυρίως της Πάτρας.

   Αυτό είναι μέσα από το έργο του, το πορτραίτο του Άγγελου Γόντικα.

Β. Κουντουρίδη

 

 

 

 

Αγαπητέ μου κύριε Άγγελε Γόντικα,

Σας ευχαριστώ για τις ωραίες (εννοείται, ώρες) που μου χαρίσατε, καθώς διάβαζα το θαυμάσιο μυθιστόρημά σας Έρωτας και Πόλεμος. Γραφή πειστική, εικόνες ζωντανές, φωτοσκιάσεις και χρώματα χαρακτήρων, καταστάσεων, σχέσεων, όχι απλώς διεγείρουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη, αλλά το κρατούν αμείωτο μέχρι και την τελευταία αράδα του επιλόγου. Δομή και πλοκή, λογική και φαντασία συντελούνται. Οργανώνονται σκηνοθετικά εξ υπαρχής. Δεν κατασκευάζονται καθ’ οδόν. Η ιδέα (που κυριαρχεί) έχει συλληφθεί πλήρης, καθ’ ολοκληρίαν, από την αρχή. Και εκτυλίσσεται με μαεστρία δόκιμου συγγραφέα στα στάδια του ευχάριστου δρόμου, όπου συνοδοιπορεί ο αναγνώστης. Συγχαίρω τιμίως.

 

Με εκτίμηση

Βύρων Γ. Πολύδωρας

P.S: Η ποίησή σας με εντυπωσίασε.

Ωδή ήθους πεπαιδευμένου. Εύγε!

 

Καλέ μου Άγγελε,

Πήρα και το δεύτερο βιβλίο σου: ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, πριν καταφέρω να σου γράψω τα ευχαριστώ μου για το προηγούμενο: ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ, και τα δυο με τον υπέρ μόρον έπαινό σου. Που αυτό, το πρώτο, θα το έλεγα ερωτοαντιστασιακή μυθιστορία, με τον ΕΡΩΤΑ όπως και στα θέματα της ζωγραφικής σου, παρόντα και κυρίαρχον και στης κατοχής τη συφορά να μην το βάζει κάτω, και στης Αντίστασης την ευθύνη ανταποκρινόμενον και στου ολέθρου την ώρα θριαμβευτή και αγαυό. Με ωραίον λόγο, με γλώσσα την ΕΛΛΗΝΙΚΗ και όχι την εκβαρβαρισμένη του… εκσυγχρονισμού.

Βέβαια ο Βελουχιώτης μάλλον δε θα σου ’λεγε μπράβο για το τόσο γαυριάζον ερωτικό στοιχείο που δίνει τον τόνο σε όλη την πορεία του αγώνα, και όπου οι ήρωες του βιβλίου θυσιάζουν συνάμα στον ΕΡΩΤΑ και στη ΛΕΥΤΕΡΙΑ.

Ωστόσο σε μας ο Έρωτας και καλύβι έχει και παγάν λαλέουσα και λάλον ύδωρ. Γιατί ’ναι ωραία η ποίησή σου, μάλιστα η ερωτική, έχουνε χάρη οι ερωτικοί στίχοι σου στιχουργημένοι με τέχνη, ποίηση στεφανωμένη μ’ ευγένεια και φως.

Σου εύχομαι να ’σαι καλά και πάντα δημιουργικός και υμνητής του ΕΡΩΤΑ του μεγάλου θεού της αγάπης.

 

Βούλα Δαμιανάκου

 

 

Ένα ταξίδι στην ομορφιά της τέχνης

του Άγγελου Γόντικα

Όταν ο Άγγελος Γόντικας πιάνει την πένα του για να γράψει ποίημα, στίχο, απόφθεγμα ή μυθιστόρημα, «δεν ανοίγει το στόμα να πιει τη βροχή για να φύγει η μπόρα».

…Πιάνει την ομίχλη που σκεπάζει τη γη και την κάνει χρυσόσκονη. Κι αν έχεις την τύχη να βρεθείς κοντά του, ή να διαβάσεις τα έργα του, τυλίγεσαι κι εσύ σ’ αυτή τη χρυσόσκονη. Γίνεσαι πεταλούδα και, χωρίς να το καταλάβεις στροβιλίζεσαι στο ρυθμό της «ανθρωπιάς».

«Φλερτάρεις» χωρίς να το ’χεις σκοπό, με τα λουλούδια και την ομορφιά όπου κι αν βρίσκεται… Πονάς, κλαις, αγαπάς…

   Ο Άγγελος Γόντικας βρίσκεται στέρεα πάνω στη γη, αλλά είναι πολίτης κάποιου άλλου αστεριού! Και στο άστρο αυτό, βασιλεύει η δικαιοσύνη, η αγάπη, ο έρωτας, η μουσική, το χρώμα, το φως… Στο άστρο αυτό, ο πόλεμος, ο ρατσισμός, ο φόβος, η αδικία, η σκληράδα, η απανθρωπιά, είναι δράκοι και μάγισσες, που υπάρχουν μόνο στα παραμύθια.

   Ο Άγγελος Γόντικας αδράχνει πάντα τη «στιγμή». Τη στιγμή της υπέρτατης ευτυχίας και αποκάλυψης, που ο άνθρωπος ανεβαίνει ψηλά και ενώνεται με όλες τις δυνάμεις του Σύμπαντος… Να είναι άραγε τυχαίο το όνομά του;

   Σ’ ευχαριστώ Άγγελε για τη χαρά που μού ’δωσαν τα βιβλία σου Έρωτας και Πόλεμος, και Ταξίδι με τον Έρωτα στο λιμάνι της αγάπης. Σ’ ευχαριστώ ακόμα, για την αισθητική συγκίνηση που μ’ έκανε νιώσω η ζωγραφική σου δεινότητα. Ο άνθρωπος κάτω από το χέρι σου, είναι τόσο εύπλαστος! Τον κάνεις εσύ όπως και ό,τι θέλεις! Η φύση υπάκουη, «αφήνεται» και «ποζάρει» στο δικό σου χρώμα! Και τα άλογα! Αυτά τα άλογα! Πώς μπορείς και δεσμεύεις στο χαρτί αυτά τα ατίθασα, τα υπέροχα, τα ελεύθερα, τα ωραία;

 

Άννα Τσαγκαράκ

 

Διαβάστηκε 2938 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ζουγλής Νίκος Ζαχαράτος Σπύρος »

.:: πρόσφατα νέα ::.